186 
de lucht in; gewoonlijk schijnen een groot aantal asci dit 
gelijktijdig te doen. Men ziet dan plotseling een uiterst 
fijn „stofwolkje” uit de zwam opstijgen; het wordt onmid- 
dellijk door de luchtstroomingen gegrepen, zoodat de sporen 
verspreid worden. Dit „puffen” kan men bij verschillende 
Discomvceten opmerken; zeer fraai heb ik het o.a. ook 
waargenomen bij de apotheciën (bekertjes) van Sclerotinta 
tuberosa, den bekenden Anemonenparasiet, die in het bosch 
geheele plekken dezer bloemen kan doen afsterven en ook 
gekweekte vormen vaak aantast. — 
Wat nu het parasitisme van Rhtzina betreft, hierop is 
het eerst door Prirrieux!) de aandacht gevestigd. In 
Frankrijk, vooral in Sologne, was reeds lang een pleksge- 
wijs afsterven van de zeeden, Pinus maritima, bekend, ten- 
gevolge van een ziekte, die zich kringvormig uitbreidend, - 
vaak geheele bestanden verwoest. Men noemt dit „ma- 
ladie ronde” of kortweg rond”. PrirLIEUXx trof op deze 
plekken zeer vaak de vruchtlichamen van Zekzzina inflata 
aan en beschouwt ze als de oorzaak ervan. Hij vergelijkt 
ze met de beruchte honingzwam (Armillaria mellea), die 
dergelijke „Ronds”’ veroorzaakt‘in de bosschen van Zuus 
sylvestris. Wanneer men de zieke of doode boomen uit den 
grond neemt, ziet men, dat de wortels-als 't ware omsponnen 
zijn met schimmelweefsel; uit de schors komen witte my- 
celiumbundels, die zich vertakken en vereenigen tot een 
draderig zwamweefsel. Bij nauwkeurig onderzoek kan men 
den samenhang vinden tusschen dit mycelium en de strengen, 
die aan de onderzijde van de zwam ontspringen. Dit deed 
1) PrirLiEux, Compt. Rend. de la Soc. des Agriculteurs de 
France, t. XI (1880); idem, „Maladies des Plantes agricoles.” Tome 
IL p. 460. 
De oorspronkelijke verhandeling van Prrrrreux heb ik, even- 
min als die van HARTIG („Der Wurzelschwamm’”, Forstl.-naturwiss. 
Zeitschrift. 1892) in handen kunnen krijgen. Zij zijn — als zooveel 
andere phytopathologische en mycologische literatuur — In 
ons land niet te vinden. 
