189 
was in het bosch van Fontainebleau. In dat jaar echter 
werd het bosch geteisterd door talrijke branden, waardoor 
vierhonderd hectaren van het woud verwoest werden, 
hoofdzakelijk van Pinus svlvestris,„ eenige maanden later 
kon men op de brandplaatsen duizendtallen van prachtige 
exemplaren verzamelen. In dit verband wil ik ook even 
vermelden, dat ik „Groenendael” bezocht eenige weken, nadat 
mej. Coor mij meldde, dat zij de zwam daar in grooten 
getale had waargenomen en ten bewijze daarvan er mij 
een toezond. Niettegenstaande ik het bosch in allerichtingen 
doorkruiste en nauwkeurig doorzocht, kon ik toen geen 
spoor van de zwam meer vinden. Wel echter trof ik op 
verscheidene plaatsen brandplekken aan; waarschijnlijk 
vermaakt de jeugd en zich nogal eens met het stoken van 
vuurtjes; (het is tegenwoordig openbare wandeling). Onge- 
twijfeld zijn er dus wel de voorwaarden voor de ontwik- 
keling van de zwam aanwezig. 
De voorkeur van PRhizina inflata voor brandplekken 
zullen we ons vermoedelijk zóó moeten voorstellen, datde 
zwam hier een geschikten bodem vindt voor de ontkieming 
harer sporen, door de bijproducten, die bij de verbranding 
ontstaan. Dit is trouwens geen op zichzelf staand feit: 
Het is bekend, dat Pvronema confluens, eveneens een 
Ascomvceet, dezelfde voorliefde heeft voor brandplekken in 
bosschen en heiden. Lorsvy !) vermeldt, dat in den drogen 
zomer van 1904 het gras en de struiken, ter weerszijden 
van den spoorweg tusschen Wolfheezen en Arnhem, op 
vele plaatsen door het vuur der locomotieven in brand ge- 
raakt waren, en dat op de brandplekken langs den geheelen 
weg de: roode vlekken der jonge vruchtlichamen te zien 
waren. Het is overigens volstrekt nog niet zeker, dat de 
verbrandingsproducten der planten hierbij een belangrijke 
1) J.P. Lorsy, „Vorträge über Botanische Stammesgeschichte”, 
Bd. Ï bldz. 421. 
