190 
rol spelen. H. Marsnarr Warp *) vermeldt, dat Pyronema 
confluens bij hem geregeld optrad op potten met gesteri- 
liseerden grond; hier was dus de verhitting van den bodem 
voldoende om deze voor de zwam geschikt te maken. — 
Verder wijzen ook de namen Cantharellus carbonarius, 
Flammula carbonarta e.a. op dezelfde voorliefde. 
Het geheele proces van het ontstaan der „ronds” zou men 
zich dus als volgt kunnen voorstellen: op brandplekken 
ontkiemen de sporen der zwam; er ontstaat een mycelium, 
dat aanvankelijk saprophytisch in den bodem leeft, ook in 
de doode wortels en de stompen der verbrande boomen 
doordringt en. zich daarmede voedt. Hierdoor groeiend en 
in kracht toenemend, begint het nu ook halfdoode en kwij- 
nende boomen aan den omtrek van de brandplek aan te 
tasten, neemt meer en meer een parasitisch karakter aan en 
krijgt ten slotte ook vat op volkomen gezonde levenskrachtige 
boomen. Thans grijpt het kwaad snel om zich heen en 
uitgaande van de brandplek, ontstaat een groote afster- 
vingsplek in het bosch, die alleen tot staan gebracht kan 
worden door het graven van een greppel rondom de zieke 
plek, waarbij men nog eenige meters buiten den omtrek van 
de zichtbare verschijnselen moet gaan. 
Deze beschouwing mag misschien zeer waarschijnlijk 
geacht worden, bewezen is nog allerminst, dat de 
zaak zich inderdaad zoo toedraagt; door opzettelijke proef 
nemingen zou men het eerst. moeten aantoonen. 
De eenige, die — voor zoover mij bekend — een zij 't ook 
ruwe infectieproef gedaan heeft is James R. Werr (zie het 
boven aangehaald artikel). Volgens Weir komt de zwam 
overvloedig voor „in the forest-fire areas of the North-west.” 
(Noord-Amerika). In het voorjaar van 1912 vond hij in 
Idaho, op plaatsen, waar het struikgewas was weggebrand, 
Ey 
kleine geisoleerde plekken, waar jonge 3 à 5 jarige zaai- 
1) H. Marsnarr Warp, „The nutrition ot fungi, Presidential 
address to the British Mycological Society”, Worcester 1900. 
