191 
lingen van verschillende coniferen afstierven (7'suga hete- 
rophvlla, Larix occtdentalis, Pinus monticola). De wortels 
der zaailingen bleken dicht samengevlochten te zijn door 
een wit mycelium, waardoor er bij 't uittrekken veel aarde 
aan bleef hangen. Het mycelium was ook overal in het 
schors- en bastweefsel der wortels doorgedrongen; dit was 
doortrokken met hars, evenals dit bij aantasting door de 
honingzwam(Armillarta mellea) hetgevalis. Aan deze dacht 
men dan ook aanvankelijk. De plekken waren 2 à 4 voet 
in doorsnede en onregelmatig rond, alsof datgene, wat ze 
veroorzaakte, zich van uit een centrum had uitgebreid. 
Later in den zomer kwamen de vruchtlichamen van Z47- 
sina inflata voor den dag. 
Een eenvoudig onderzoek (zie bldz. 187) liet weinig twijfel 
over den samenhang. Weir deed nu de volgende, wel is 
waar, vrij grove, doch daarom niet minder demonstratieve 
infectieproef: 
In gekookt water werd een zekere hoeveelheid grond 
van een brandplek genomen, geschud en hierbij een groote 
hoeveelheid sporen van Rkiztna gevoegd. De vloeistof werd 
uitgegoten aan den voet van verscheidene gezonde 3- à 4 
jarige zaailingen van Pinus monticola, die op „verbranden 
grond’ in een ander deel van het bosch groeiden. Dit gebeurde 
in den zomer van 1912. In het najaar schenen de boompjes 
reeds eenigszins verzwakt te zijn en in Juli 1913 waren zij 
geheel afgestorven. Hun wortels bleken geïnfecteerd te 
zijn door eenzelfde myceliummassa als boven beschreven. 
Stammen en naalden waren volkomen vrij van andere ziekten. 
De zwam is volgens Weir in Amerika waargenomen op 
Pinus contorta, P. divaricata, P. monticola, P. ponderosa, 
Abies grandis, Larix occidentalis, Tsuga heterophvlla, 
Pseudotsuga taxifolia. 
Deze proef van Weir schijnt inderdaad wel een zekere 
bewijskracht te hebben wat betrcft het parasitische karakter 
van de zwam. Alleen rijst er eenige twijfel of de boompjes 
