192 
inderdaad gezond en levenskrachtig waren, daar Weir ver- 
meldt, dat zij op verbranden grond stonden. Men vraagt 
zich af waardoor hier een brandplek ontstaan was, en of 
inderdaad de boompjes niet-door den brand geleden hadden. 
De opvattingen van M. ManecinN }) wijken nogal sterk van 
de gewone af en men krijgt den indruk, dat zij op goede 
waarnemingen berusten. In den zomer van 1911 hadden 
buitengewoon hevige branden gewoed in het bosch van 
Fontainebleau. MaANciN had nu tot taak de schade op te 
nemen, en moest hiertoe meer dan 500 hectaren van het 
naaldbosch doorkruisen om de boomen te merken, die gekapt 
moesten worden. Tijdens dit werk deed hij de volgende 
waarnemingen: 
le. De vruchtlichamen van Phizina tnflata waren buiten- 
gewoon overvloedig in bepaalde perceelen, waar alle boomen 
gezond waren en krachtig gegroeid, en waar nooit Ee 
maladie des Ronds du Pin” was waargenomen; 
2e. In bepaalde perceelen, waar voor den Hint de ver- 
woestingen, door de „Ronds” veroorzaakt, zéér groot waren 
geweest, was zoo goed als geen enkel exemplaar van Zekizina 
te vinden. 
ManciN houdt het voor een verkeerde interpretatie, als 
men een invloed, hoe gering ook, wil toeschrijven aan de 
vuren der houthakkers op het ontstaan en de ontwikkeling 
van de „Ronds du Pin.” Hij heeft talrijke plekken bestudeerd 
in de pijnbosschen van het Forêt de Fontainebleau, en het 
is hem duidelijk geworden, hoe moeilijk het iseen „Rond” 
als zoodanig te herkennen in het eerste en zelfs in het 
tweede jaar van zijn bestaan. Men heeft, zegt M. de zaak 
omgedraaid; de ziekte richt hare verwoestingen aan, lang 
voordat men haar als „maladie des ronds” herkent, en vóór 
de houthakkers er hun vuren komen aanleggen; immers 
) Ma AURICE MANGIN, „Contribution à l'étude de la maladie des 
Re du Píin.”; Compt. Rend. de T Acad. des Sciences, Tome 
154 (1912). 
