203 
bedekt, vandaar dat overal een zwarte, roetachtige laag ont- 
staat, die wel van de vruchten en bladeren kan worden afge- 
wreven, maar de eerstgenoemden toch zeer onooglijk maakt. 
Op het blad oefent deze roetdauw nog vaak een zeer 
nadeeligen invloed uit. Is de zwarte laag dik, dan sluit 
deze het blad geheel van het zonlicht af. In vele gevallen 
verliezen plantendeelen, die in het donker verkeeren, hun 
groene kleur en worden zij voor de voeding van de plant 
(die alleen in het zonlicht mogelijk is) zonder waarde. Dit 
kan ook door den roetdauw veroorzaakt worden. Op plaat 
XI fig. l vindt men een druiveblad afgebeeld, dat grootendeels 
bedekt is met roetdauw. Alleen een deel van de rechter- 
zijde en een plek op de linkerzijde (die iets lichter getint 
zijn) zijn ervan vrĳj. In het. midden vooral is de zwarte 
laag dik. Deze is nu gedeeltelijk ervan verwijderd. Het 
blad daaronder is geheel geel (geëtioleerd) en heeft dit dus 
voor de voeding van de plant in het geheel geen waarde 
meer. Het is daarom duidelijk, dat een sterke bedekking 
met roetdauw den groei van den boom en vooral den aanleg 
van knoppen ten zeerste benadeelt en dus het kaalworden 
en afsterven van takken in de hand werkt. 
N. VAN POETEREN. 
Wageningen, November 1917. 
VERKLARING DER AFBEELDINGEN 
Plaat XI. 
Fig. 1, Druiveblad, grootendeels met roetdauw (zwart) 
bedekt. In het midden is deze verwijderd; daaronder is 
het blad geel (de lichte vlekken). 
Fig. 2, Druivetakje met dopluis (Pulvinaria betulae). De 
donkere stukjes op de witte wasdradenmassa'’s zijn pas uit 
het ei gekomen dopluisjes. 
Fig. 5, Perziktakjes, bezet met dopluis (Lecanium corni). 
