38 
reeds is, vooral in de Vereenigde Staten van Noord-Amerika, 
heel wat werk in deze materie verricht en in eenige ge- 
vallen zijn ook heel mooie resultaten verkregen. !) Ik kan 
daarop evenwel hier niet verder ingaan om de gestelde 
grenzen niet te overschrijden en kom daarom aanstonds tot 
de eerste groep van vertegen woordigers der nuttige insecten, 
nl. tot de lievenheersbeestjes. (Zie Pl. XII, fig. 1 en de 
verklaring op bl. 45). 
Reeds vroeg in het voorjaar zijn de bekende kevertjes 
present. De wijfjes leggen weldra haar geelachtige, spitse 
eitjes temidden van bladluizen op de plantendeelen. Men 
vindt ze daàrop in hoopjes bijeen en op een der spitse 
einden staande. De in ons land meest algemeen voor- 
komende soort, Cocctnella septempunctata, legt 20 tot 30 
eitjes en er verschijnen twee tot drie generaties per jaar. 
De larven zijn langwerpig eirond van vorm, van achteren 
spits, gewoonlijk met wratten of dorentjes en haren bézet 
en meestal evenals de kevers bont gekleurd. Zij zijn grooter 
dan deze en ook vraatzuchtiger. Zij moeten er trouwens 
ook nog van groeien, gelijk men van veel etende kinderen 
zegt. De bladluizen worden stuk voor stuk aangegrepen 
en uitgezogen, maar er zijn lievenheersbeestjes, welker 
larven haar prooi met huid en haar verslinden. Behalve 
bladluizen worden ook schildluizen, plantenmijten en 
larven van wantsen en andere insecten aangevallen. We 
bezitten dus in de lievenheersbeestjes zeer goede vrienden, 
die het goed is te sparen en die gelukkig ook algemeen 
bekend zijn en ik zou haast zeggen geëerd worden, waarop 
de volksnamen in de Nederlandsche, Fransche, Duitsche 
1) Dr. H. M. OQvanjer, „Over nuttige insecten en over de 
zoogenaamde Amerikaansche methode ter bestrijding van in- 
sectenplagen,’ in „Tijdschrift over Plantenziekten,” jaargang 
1909, bl. 28 e, v. 
T. A. C. Scnorevers, „Eenige pogingen tot bestrijding van 
schadelijke insecten door middel van hun natuurlijke vijanden,” 
n „Tijdschrift over Plantenziekten,’ jaargang 1913, bl. 91 e.v. 
