39 
en Engelsche taal wijzen. De larven evenwel zijn veel 
minder goed bekend en toch moeten ook deze in de be- 
scherming deelen. 
In een minder goeden roep mogen zich de zoogenaamde 
Sint Jansvliegen (Pl. XI, fig. 2; zie ook de verklaring 
op bl. 45), verheugen, hoewel vele tuinlieden reeds voor 
en na hebben opgemerkt, dat ook deze dieren tot hun 
vrienden moeten worden gerekend. Zij behooren tot de 
familie der Zachtschildkevers en zijn dus geen vliegen, 
maar kevers of torren van het geslacht Zelephorus. Men 
ziet de oranjekleurige, bruinroode en soms zwart gekleurde, 
langwerpige kevers omstreeks St. Jan verschijnen, waarmee 
hun naam verklaard kan worden, maar men ontmoet ze 
verder ook gedurende een goed deel van den zomer. Zij 
vliegen in den zonneschijn van plant tot plant en voeden 
zich met insecten, waaronder ook bladluizen. De larven leven 
in den grond en zijn voor den tuinbouw van weinig belang: 
De zachtschildkevers schaden wel eens aan bloemen en 
in het voorjaar heb ik ze wel bezig gezien jonge scheuten 
van eikenhakhout en heesters te verwonden, opdat zij zich 
konden laven met het uit de wonden vloeiende zoete sap. 
Zij houden blijkbaar van zoetigheid, want zij zijn ook wel 
aangetroffen op kersen. Zoover mij bekend, openbaart zich 
deze snoepzucht later in het jaar niet meer. 
Verscheidene goede vrienden vinden we onder de Gaas- 
vliegen, (Zie Pl. XII, fig. 5 en de verklaring op bl. 45); 
geen eigenlijke vliegen, waarvan een der kenmerken is, 
dat zij slechts één paar vleugels bezitten, maar eene 
familie uit de orde der van twee paar vleugels voorziene 
Netvleugeligen. Hier zijn het niet de volkomen dieren, 
die op de bladluizen azen, maar de larven. Van vele soorten 
van gaasvliegen leggen de wijfjes hare eitjes op lange, 
dunne, maar toch zeer stevige steeltjes op planten, waarop 
bladluizen leven. Deze steeltjes worden opgetrokken uit een 
vloeibaar uit het moederdier naar buiten tredend klierpro- 
