40 
duct, dat, aan de lucht blootgesteld, snel verhardt. Aanstonds 
als het steeltje lang genoeg is, wordt er een eitje op gelegd, 
dat dus aan de verhardende stof zit vastgehecht. 
De larven der gaasvliegen zijn vrij breed van lichaam 
en voorzien van een drietal paren flink ontwikkelde pooten. 
Zij zijn zeer roofzuchtig en voeden zich met andere 
insekten, vooral met bladluizen, die zij aangrijpen en 
uitzuigen met behulp van een orgaan, dat ongeveer den 
vorm heeft van eene ouderwetsche kandijschaar. De beide 
knijpers van die schaar zijn doorboord: zij bezitten in hun 
inwendige een buis, die aan den eenen kant naar buiten uit- 
mondten aan den anderen kant in den slokdarm eindigt. Eene 
mondopening is niet aanwezig en de lichaamssappen van 
het dier, dat tusschen de beide knijpers der schaar gegrepen 
is, vloeien door de kanalen van die knijpers rechtstreeks 
in den slokdarm. Zoo zuigen de gaasvlieglarven bladluizen 
en andere insekten uit, totdat er niets dan een velletje is 
overgebleven. 
De larven van sommige gaasvliegen, voornamelijk die 
van het geslacht Hemerobius, hebben de eigenaardige 
gewoonte, de huidjes der uitgezogen bladluizen en 
anderen rommel op den rug te laden en zich daardoor zoo- 
danig te vermommen, dat zelfs een mensch zich somtijds 
moet afvragen, wat hij voor zich ziet. De gaasvliegen van 
het geslacht Chrysopa (dat wil zeggen „goudoog”) zijn te 
herkennen aan de goudgroen glanzende oogen en de meestal 
groen geaderde vleugels. ’t Zijn sierlijke diertjes, die men 
in den zomer vaak genoeg kan aantreffen en die zich op 
warme dagen ook gemakkelijk laten vangen, want dan zijn 
zij lui en vadzig. Waarschijnlijk verschijnen er in den loop 
van een zomer twee generaties. De larven leven te midden 
van bladluizen en zuigen deze de eene na de andere uit. 
Somtijds worden ook wel andere insecten aangevallen en 
uitgezogen. 
Wat ik boven schreef van de Gaasvliegen, nl. dat we 
