41 
onder die familie verscheiden goede vrienden aantreffen, 
geldt evenzeer voor de Zweefvliegen, (Pl. XII, fig. 4 en 
5; zie ook de verklaring op bl. 46), eene familie uit de 
orde der Tweevleugeligen, zoodat we in haar een echte 
vliegenfamilie ontmoeten. De zweefvliegen of staande vliegen 
ontleenen haar naam aan een eigenaardigheid der volkomen 
dieren, die met verbazend snellen en daardoor onzichtbaren 
vleugelslag in de lucht op een en dezelfde plaats kunnen 
„staan” of „zweven, om daarop met een ruk weg te schieten. 
Men ziet de vaak fraai geteekende en allerminst griezelige 
vliegen in den zonneschijn in grooten getale boven bloemen, 
liefst boven zulke met openliggenden honing, dien zij met 
stuifmeel als voedsel gebruiken. In den nazomer zag ik ze heel 
vaak boven asters, herfstasters en bloeiende Hedera arborea. 
De vliegen leggen haar kleine witte eitjes op planten, 
liefst te midden van bladluizen, welke straks de prooi zullen 
worden van de vraatzuchtige larven, die we maden noemen. 
Brehm beschrijft deze larven en haar wijze van voeden 
als volgt: „Wormpjes, die door hun vorm en bewegingen 
veel op bloedzuigers gelijken, grootendeels groen van kleur 
(sommige zuiver groen, andere weer grijsachtig), ziet men 
in den zomer op de met bladluizen bedekte bladeren zitten ; 
het zijn de maden van zweefvliegen. Lenig en behendig 
kunnen zij het lichaam naar voren uitstrekken, maar ook 
zoo sterk samentrekken, dat het bijna den vorm heeft van 
een ei; dit geschiedt wanneer men haar aanvat. Met de 
weeke wratten aan het achterlijf houden zij zich vast, 
terwijl het grootste, voorste deel van het lichaam, tastend 
en steeds dunner wordend, door de lucht wordt bewogen. 
Aan het voorste uiteinde merkt men alleen twee hoorn- 
achtige haakjes en daartusschen een hoornplaatje met drie 
spitsen er op. Met de haakjes houdt de made zich vast; 
het plaatje is als het ware de vork, waarmede de buit 
wordt opgepikt. Als de zuiger van een pomp beweegt het 
voorste deel van het lichaam zich naar voren en naar 
