— 32 — 



laboratorium te aanvaarden. En zoo staken wij in den zomer 

 van 1895 van wal. Het perceel Roemer Visschea -straat n° 3 

 werd door de familie Schollen aan de stichting verhuurd ; 

 het diende voor mij on mijn gezin als woonhuis, terwijl 

 ééne verdieping (bestaande uit twee kamers en suite en een 

 klein kamertje) als laboratorium werd ingericht. Een 

 plantenkasje van den tuin van de familie Scholten werd bij 

 den tuin van mijn huis getrokken, en werd bestemd om te 

 dienen voor het nemen van infectieproeven. Een aantal 

 objecten voor onderzoek en voor demonstratie bij het uni- 

 versitair onderwijs, door mij te Wageningen verzameld, 

 werden in het laboratorium gedeponeerd; en ik stelde mijne 

 vrij uitgebreide phytopathologische bibliotheek ter dispo- 

 sitie van de stichting. Daardoor werd het mogelijk ge- 

 maakt, zoowel het onderzoek als de colleges aan de Univer- 

 siteit te beginnen, zonder dat eenigszins belangrijke onkos- 

 ten voor installatie noodig waren. 



Intusschen bleek alias dat de ter beschikking gestelde 

 middelen veel te gering waren, om het laboratorium eenigs- 

 zins te doen zijn wat liet moest worden. De ruimte was 

 veel te beperkt, vooral toen weldra èn de collecties en de 

 bibliotheek (de Laatste deels door aankoop, deels door ruiling 

 v;üi het « Tijdscnrifj over Plantenziekten » tegen andere, 

 meest buitenlandsehe tijdschriften en verhandelingen) zich 

 sterk uitbreidden. Alles kon weldra niet meer worden 

 geborgen; de ooodige instrumenten konden met worden aan- 

 iit, en omdat de middelen ontbraken èn omdat er geen 

 plaata voor was. Er meldden zich velschillende personen 

 aan, die praktisch in mijn laboratorium wenschten te wei- 

 ken ; maar slechte hij uitzondering kon aan dien wensch 



worden gevolg gegeven, daar de ruimte zóó beperkt was dat, 

 op de uren waarop ik zelfs maar éen enkel persoon had om te 



