— 33 — 



werken, mijne eigen werkplaats daarvoor moest worden inge- 

 ruimd. Ik herinner mij, dat ik in die dagen eens een 

 bezoek kreeg van een vakgenoot, een bekende geleerde. 

 Nadat wij een poos hadden zitten praten, gaf hij mij zijn' 

 w< ïiscli te kennen, mijn laboratorium eens te bezichtigen ; 

 hij keek vreemd op, toen hij hooide, dat de suite, waarin 

 ik hem had ontvangen, zoo ongeveer mijn geheele labora- 

 torium was ! -— In de eerste jaren ontving ik veel bezoeken, 

 niet slechts van practici en van vakgenooten, maar vooral 

 ook van kijkgrage nieuwsgierigen, die gaarne eens de stich- 

 ting van die familie Scholten wenschten te bezichtigen; 

 met het rondleiden van die personen ging telkens veel van 

 mijn kostbaren tijd verloren. Ik kon niet aan anderen 

 opdragen als geleider te fungeeren, omdat ik toen geen 

 personeel 1 had, dat iets van phytopathologisehe zaken afwist ; 

 en bovendien zou mij dat niet veel hebben gegeven, daar ik 

 toch zou hebben moeten werken in hetzelfde lokaal, waar 

 het bezoek was. 



Dat de E ijkssubsidie van / 500 weldra op / 1000 werd 

 gebracht, baatte niet veel, aangezien de middelen toch te 

 beperkt bleven, om te krijgen wat ik allereerst noodig had, 

 n.1. uitbreiding van lokaliteit en van wetenschappelijk ge- 

 vormd personeel. 



Toen de Heer M r Sickesz, de toenmalige Directeur- 

 Generaal van Landbouw, mij de opdracht wilde verstrekken 

 om een e reis naar Ncord-Amerika te ondernemen, ten einde 

 na te gaan wat onze Regeering te doen stond naar aanleiding 

 van het San José schildluisgevaar, wees ik er genoemden 

 Heer op, dat als ik de door de Regeering te verstrekken 

 opdracht aanvaardde, het laboratorium tijdelijk moest wor- 

 den gesloten, en dus het geven van inlichtingen aan practici, 

 zoo lang ik weg bleef, moest worden gestaakt. De Heer 

 Sickesz, die met mij van meening was, dat eigenlijk reeds 



