— 43 — 



ratotrium te Amsterdam, — ook vele Rijkslandbouwleeraren 

 en Pajkstuinbouwleeraren ziju op dit gebied met vrucht 

 werkzaam, terwijl zij in twijfelachtige gevallen mijne hulp 

 inroepen, en mij verder geregeld op de hoogte houden van 

 wat er in hun ambtsgebied voor merkwaardigs op phytopa- 

 ihologisch gebied voorkomt. 



Soms werd door wetenschappelijke, buiten de prak- 

 tijk .staande plantkundigen de meening uitgesproken, dat 

 het gewenscht zou zijn. de werkzaamheid van den Directeur 

 van het phytopathologiseh laboratorium, wat aangaat het 

 verschaffen van inlichtingen aan practici, te- beperken. Een 

 wetenschappelijk gevormd persoon zou daarvoor eigenlijk 

 « te goed » zijn, zijn tijd te kostbaar, daar hij dien beter 

 zou kunnen besteden. 



Herhaaldelijk komen telkens weer vragen omtrent de- 

 zelfde ziekte of hetzelfde schadelijke dier in; en hef, is geen 

 aangename en eene vrij onvruchtbare taak, altijd weer het- 

 zelfde te moeten schrijven; personen, die wetenschappelijk 

 minder hoog staan, kunnen dat werk best doen ; de weten- 

 schappelijk hooger staande personen moeten zich met meer 

 zuiver wetenschappelijk werk bezig houden. 



Op dat standpunt staan inderdaad verschillende Direc- 

 teuren van phytopatologische laboratoria. Zoo is het — of 

 zoo was het althans een 12-tal jaren geleden — gesteld in 

 het « Laboratoire de pathologie végétale » onder de directie 

 van den overigens zeer verdienstelijken Prof. D r Ed. Pril- 

 lieux. Prof. Hugo de Vries geeft in deel I van het « Land- 

 bouwkundig Tijdschrift » (1893, bl. 217 enz.) eene beschrij- 

 ving van dat laboratorium. Op bl. 220 zegt hij : « Hier 

 en daar zag ik kistjes staan, waarin monsters van zieke 

 kultuurplanten ingezonden waren. Voor zoover het be- 

 kende ziekten zijn, worden deze aan de leerlingen gegeven 

 ter determinatie en zoo mogelijk ter beantwoording der door 



