— 51 — 



De meeste hoorders waren studenten en candidatcii <n 

 de plant- en dierkunde; verder werden de colleges gevolgd 

 door eenige pharmaceuten, door enkel© medici, alsmede door 

 een paar onderwijzers en een' tuinbouwkundige, die niet als 

 studenten waren ingeschreven. 



In aansluiting aan de colleges werden eenige malen in 

 verschillende deelen des Lands phytopathologische excursiën 

 gemaakt. — 



Hoewel over belangstelling van de zijde dei' studenten 

 in 't geheel niet te klagen viel, moet toch worden erkend, 

 dat de colleges niet in alle deelen aan bun doel konden 

 beantwoorden. En geen wonder! De studenten in de plant- 

 en dierkunde volgden de eolleges om hunne natuurhisto- 

 rische kennis te vermeerderen ; maar daar zij in 't algemeen 

 niet in de Landbouwwetenschap thuis waren, kom de toepas- 

 sing van de natuurhistorische studie op de bodemkultuur 

 niet voldoende tot baar recht komen. De phytopathologio 

 i> nu eenmaal eene toegepaste wetenschap, welker doel is, 

 de productiviteit van den bodem (e vermeerderen door de 

 kwalen der kultuurplanten te bestrijden; zij baseert zich 

 óók op do plautkunde en de dierkunde, maar óók op natuur- 

 en scheikunde, op de leer van de plantenteelt, en op de erva- 

 ring der plantentelers. De phytopathologie is geen tak van 

 dl- botanie, zooals vele plantkundigen schijnen terneenen, 

 die zich voorstellen dal een bonanicus, wanneer hij een- 

 voudig wal o\fi;i werk maakt van zwammen, zoo dadelijk 

 phytopatholoog is geworden. Zij is evenmin een tak van 

 de botanie als zij een \^ is van de zoölogie, de physica 

 of do chemie. Die vakken zijn al te gader grondleggende 

 wetenschappen voor do phytopathologie, welke zich zoowel 

 op deze vakken baseert als op de praktische ervaring der 

 kult uurmannen. 



Nu zijn studenten in do plant-en dierkunde in de meeste 



