— 63 — 



van Plaat III afgebeeld; de stand is zeer typisch. De vleu- 

 gels zijn naar achteren wat opgewipt, en de sprieten staan 

 bijna recht vooruit. Het niotje is dofbruin van kleur, de 

 slanke sprieten zijn wit, met drie of vier bruin© ringen 

 nabij den top; een paar bosjes licht okergele schubben om- 

 geven den kop (zie fig. 6 van Plaat III), en de rugkant van 

 het borststuk, het « schildje », heeft dezelfde kleur. Ziet 

 men het zittend insect van bovenop, dan valt terstond de 

 breede, bijna witte, in het midden okergele streep op, die 

 zich van het schildje voortzet tot nabij do franje der voor- 

 vleugels. Deze streep verbreedt zich driemaal. De heldere 

 kleur op het donker fond, die op eenigen afstand vooral 

 aan deze verbreedingen in het oog valt, doet de EngeLschen 

 spreken van « Diamond-back Moth », de mot met den dia- 

 manten rug. Aan het vliegend insekt (fig. 5, PI. II) ziet 

 men, dat de donkere kleur naar den voorrand der vleugels 

 afwisselt met eigenaardige lichtbruine en donker okergele 

 strepen en vlammen. De achtervleugels hebben een parel- 

 moerglans. De franje daarvan is staalblauw. 



De kleur van het insekt varieert eenigszins ; de grond- 

 kleur'kan wat lichter, de diamantvlekken kunnen wat don- 

 kerder zijn ; maar toch is het goed te herkennen met behulp 

 van bijgaande platen (II en III), die gemaakt zijn, omdat 

 de soort, vooral wat haar ontwikkelingstoestanden betreft, 

 zeer onvolledig in binnen- en buitenlandsche werken over 

 vlinders is afgebeeld (1). 



Het motj e legt zijn eieren meest aan de onderzijde der 

 bladeren, en deze kleine eitjes, in fig. 1 van plaat II twaalf 

 maal vergroot voorgesteld, op een blad van roode kool, liggen 

 apart of bij enkelen te samen. Door het teer geel gekleurde, 



(l) In kleurendruk zijn deze twee platen opgenomen in het Tijdschrift 

 voor Entomologie Deel XLIX, 1906. 



