— 64 — 



parelmoerachtig glanzend huidje, schemert, kort voor de 

 rijpheid, de kop roods door. 



Do volwassen rapeen, in natuurlijke grootte in fig. 2 

 van plaat II geteekend, hebben een eigenaardigen vorm, 

 daar zij naar de beide uiteinden smaller worden. Dit is 

 een typisch kenmerk. 



De kleur is fraai groen, soms met wat geelgroen op 

 enkele leden, maar dit is variabel. Tongere rupsjes zijn 

 meer grauw met een zwarten kop. 



Tegen den tijd van vollen wasdom, is de kop grijsgeel, 

 donker gestipt, en het eerstvolgende lid is getypeerd door 

 ilc afwezigheid van do twee donkere plekken die men zoo 

 dikwijls bij verwante geslachten aantreft ; liet is, in de plaats 

 daarvan, gespikkeld. De verdere segmenten dragen een 

 gering aantal zwarte wratjes elk met een haar, maar men 

 beef! oen vergrootglas noodig om die te zien. Wat de poo- 

 ten betreft, zijn al loon die van liet laatste lid opmerkelijk, 

 daai ze als een zwaluwstaart uitstaan. 



De rupsjes spinnen zich in, in fraaie, spoelvormige 

 coconnetjes van netvormig verbonden, zijdeachtig glanzende 

 dradem. Do popjes, die er in ziften, veranderen langzaam 

 van kleur. Eerst herkent men orden vorm van de rups nog 

 in : zij zijn dan nog groen, maar zij gaan door een meer of 

 minder geprononceerde zalmkleur over tol lichtgrijs, met 

 dionkere strepen. Tot zoover over de morphologde van dit 

 diertje. Nu zullen wij bet in zijn levenswijze als vijand 

 leereu kennen. 



Terwijl in L905 do rups van den kooluil, de «hartrijp», 

 zooals men in Noord-Holland zegt (Mamestra Brassicae), 

 betrekkelijk weinig schade veroorzaakte, beeft Pluteïla cru- 

 ciferarum buitengewoon erg buis gehouden op de koolvelden. 

 Ofschoon il< de rupsjes van ai begin Juni tol in Oetober hier 

 en daar aantrof, zijn er twee perioden geweest, in welke zij 



