— (37 — 



« Springrijpje » zegt men aan den Langendijk, omdat 

 bij de minste aanraking, de rups met heftige rukken het 

 achterlijf heen en weer zwaait, en zich aan een spinseldraad 

 van het blad laat zakken. Zij blijft hangen, tut de schrik 

 over is, om zich alsdan weer op te hijschen. Bij het ver- 

 pop pen verlaat het rupsje soms de plant, en begeeft z'Ch 

 naar den grond ; maar meestal zoekt het beschutte plekjes op 

 aan de plant zelf, b.v. de onderkant der bladeren, op zij van 

 een uitpuilenden nerf, of de ruimte tusschen de meer naar 

 binnen gelegen bladeren en den zich varmenden krop, om 

 aldaar zijn kanten rust gewaad, te spinnen. 



De Hollaudsche vlinderkundige Snellen zegt, dat het 

 insekt als vlinder overwintert. Miss Ormerod echter, die 

 zich met dit onderwerp meer speciaal' bezig hield, vertelt 

 ons, dat het als pop de winterrust geniet. Deze bronnen 

 zijn betrouwbaar genoeg, om aan te nemen dat beide geval- 

 len voorkomen. Inderdaad vond ik in den afgeloopen win- 

 ter zoowel poppen als rustende vlinders in de koolschuren, 

 in hoeken en spleten en tusschen de kooien. Het is den 

 koolbouwers dus geraden op deze voorwerpen te letten, en ze, 

 evenals de bruine, tonvormige poppen van de koolvlieg, 

 bijeen te vegen en te verbranden. 



De bestrijding brengt ons bij dezen vijand op eene 

 moeilijke queestie. Wel is door Miss Ormerod heel wat 

 ervaring van landlieden daarover meegedeeld, maar wij 

 moeten die praktische ervaring eritisch beschouwen:, en ons 

 afvragen of het werkelijk aan het toegepaste middel te dan- 

 ken kan zijn, dat de ramp zich niet verder uitbreidde. Wij 

 zagen reeds hoe plotseling uit atmosferische oorzaken er een 

 keerpunt kan komen. Door droogte wordt de plaag in de 

 hand gewerkt, en daar nu weinig hieromtrent te voorspellen 

 valt, kan aan maatregelen ter voorkoming niet gedacht 

 worden. 



