— 85 — 



zooals in deze bladzijden is bedoeld, dan behoeven we als 

 't ware ge-en teleurstellingen (e vreezen, en gaan daarom 

 gerust de toekomst tegemoet. 



En nu die toekomst zelf. 



Wat verwachten wij van haar, en wat zal zij ons bren- 

 gen? Laten wij beginnen met van die toekomst niet al te 

 veel^ te verwachten, althans niet van de naaste toekomst. 



Het oude, overbekende spreekwoord : a boompje groot, 

 plantertje dood », kunnen wij heusch niet negeeren ; wij 

 moeten er terdege rekening mee houden. 



En nu moge dat spreekwoord in figuurlijken zin gebe- 

 zigd, overdreven zijn, het is en blijft een waarheid, dat we 

 lang, zeer lang zullen moeten wachten, eer onze boomgaard, 

 voldoende rente zal afwerpen. Veilig kunnen wij rekenen 

 dat onze boomen de eerste vijftien jaren niet veel zullen 

 opleveren. 



Gedurende dezen tijd. en misschien nog veel 1 langer, 

 zullen wij het derhalve moeten hebben van den grond onder, 

 of liever tusschen de boomen. 



Hoe we dien grond zullen benuttigen, zullen we straks 

 zien ; — eerst nog een en ander over de toekomst van onzen 

 boomgaard. 



De vraag is, met welk doel zijn wij van wal gestoken? 

 Wilden wij soorten kweeken, direct voor de groote markt, 

 of wilden we ons toeleggen op het kweeken van fijne soorten, 

 die we bij particulieren zullen zien te plaatsen? 



Kweeken wij appelen, dan wel peren, of wel beide 

 soorten tegelijk? En welke soorten? 



Het komt mij voer dat het kweeken van marktvruchten, 

 het meest loonend is. 



Zeker, het is zeer aanlokkelijk en het klinkt heel moo', 

 als men hoort spreken over het verkoopen van vruchten per 



