— 94 — 



halve gewone aarde, eenige zieke roggeplanten en wat grond, 

 van het aaltjeszieke perceel afkomstig, had gebracht, gele 

 lupinen uit. Toen de planten opkwamen, maakten zij met 

 uitzondering van ééne plant, die dadelijk een eenigszins zie- 

 kelijk voorkomen had, een normalen indruk. De zieke plant 

 begon meer en meer te kwijnen, en werd door mij op het 

 tijdstip, dat zij hare turgescentie reeds had verloren, en 

 stellig geen dag langer zou hebben geleefd, onderzocht. 

 Zij wemelde van roggeaaltjes. Nog nimmer heb ik er zóó 

 veel te gelijk in het gezichtsveld van den microscoop gehad. 

 Ook de mooiste plant, die nog geheel normaal leek, heb : k 

 toen opgeofferd; ook deze was rijk gezegend met dezen para- 

 siet. De plantjes waren toen zóó ver ontwikkeld, dat zich 

 juist loofblaadjes begonnen te vertoonen. 



De parasieten kwamen in groot aantal tot boven in het 

 stengeldeel, dat de zaadlobben draagt, voor. 



i ipmerkelijk was voorts, dat, niettegenstaande het gebe- 

 zigde zaad zeer goed gewonnen was, zoo vele zaden m het 

 geheel niet opkwamen; dit doet mij haast de mogelijkheid 

 ver onder stellen, dal reeds jonge planten vóór het opkomen 

 door de aaltjes zijn vernietigd. Dit zou natuurlijk nog eens 

 moeten worden onderzocht. In ieder geval is uit het door 

 mij verrichte onderzoek gebleken, dat ook do gele lupine in 

 hooge mate vatbaar is om te worden besme.1 met Tylenchus 

 devastatrix. Dit feil nu schijni mij voor de landbouw- 

 practijk van groot belang. 



De bestrijdingswijze van dozen parasiel is, voor zoover 

 zij practisch uitvoerbaar kan genoemd worden, voornamelijk 

 gebaseerd op hel toepassen van passende vruchtwisseling, 

 waarbij men minder rogge verbouwt en zooveel mogelijk 

 afwisselt mei gewassen, die niet, of slechts in geringe inato 

 vatbaar zijn en in ieder geval den gevreesden parasiet niet 

 of slechte in zeer gering aantal herbergen. 



