— 95 — 



Dat de bestrijding van liet roggeaaltje in de praktijk 

 zoo moeilijk is, vindt zijne hoofdoorzaak hierin, dat waai- 

 de parasiet in het bijzonder schadelijk optreedt, de grond in 

 den regel, behalve voor de kuituur van rogge, voor zóó wei- 

 nig andere kuituren geschikt is en zoo ook maar niet in een 

 korten tijd geschikt gemaakt kan worden. 



Juist de lupinen zouden ons in dergelijke gevallen zoo 

 goed te hulp hebben kunnen komen, daar dit gewas op derge- 

 lijke gronden meestal goed voort wil ; ik heb hier natuurlijk 

 de hoogere zandgronden op het oog. Bovendien groeit na 

 onderploeging van een goed gewas lupinen in den regel zulk 

 een goed gewas rogge, dat het van tijd tot tijd bouwen van 

 deze vrucht, in hooge zandstreken, waar men stalmest te 

 kort komt, in vele gevallen zelfs als normale maatregel kan 

 worden aangeraden. Nu blijkt echter, dat ook deze maat- 

 regel, met het oog op de bestrijding van het roggeaaltje aan 

 de landbouwers niet mag worden aanbevolen. 



Integendeel zal hierdoor de uitbreiding der kwaal zeer 

 sterk in de hand kunnen worden gewerkt, daar met het 

 onderploegeii van het groenmestgewas alle parasieten weer 

 in den grond terecht komen, wat bij het opvoederen vau een 

 groen gewas. b.v. spurrie of knollen, niet het geval zou zijn. 

 Zijn de parasieten eenmaal het darmkanaal gepasseerd, dan 

 mag waarschijnlijk wel worden aangenomen, dat deze niet 

 meer in leven zijn. 



Wel zal, indien het besmette gewas lupinen maar be- 

 hoorlijk goed slaagt, de rogge, die er na wordt verbouwd, 

 veel beter kunnen zijn, dan die op andere akkers, zoodat de 

 schijn zou worden gewekt, alsof inderdaad het aantal der 

 parasieten in den grond zou zijn verminderd. Dit ver- 

 schijnsel moet echter verklaard worden uit de betere voe- 

 ding; immers ook eene zware stalmestbemesting zal op een 

 met aaltjes besmet stuk grond, de opbrengsten kunnen doen 



