— 112 — 



veroorzaakt ; zooals men dat in den laatsen tijd bij de sterke 

 vermeerdering 1 van den nonvlinder heeft kunnen zien. 



« Zoodra de sluipwespen of andere parasieten hare 

 werkzaamheid beginnen te vertoonen, wordt de rol van het 

 insektenetende insekt of van den insektenetenden vogel weei 

 indifferent, ja zelfs dikwijls schadelijk. Terwijl deze de 

 rupsen opvreten, onverschillig of deze gezond zijn of door 

 sluipwesplarven zijn bewoond, vernielen zij tevens deze 

 nuttige insekton : ja zelfs worden soms door 't eten van eene 

 enkele rups een honderdtal sluipwesplarven gedood. 



« Wij kunnen dus zeggen, dat de rol van den insekfen- 

 etenden vogel in normale tijden van geenerlei beteekenis is, 

 terwijl hij niet in staat is, eene abnormale vermeerdering 

 den kop in te drukken; en dat zijne werkzaamheid, wanneer 

 énorme massa's insekten aanwezig zijn, gelijk nul is, zoo 

 zij niet schadelijk is ». — 



Dat de insektenetende vogels, wanneer deze buitenge- 

 woon sterke vermeerdering van een of ander schadelijk diei 

 eenmaal is tot stand gekomen, aan die vermeerdering geen 

 eind kunnen maken, stem ik in 't algemeen gaarne toe. 

 Immers daartoe komen zij gewoonlijk in te geringen getale 

 voor : hun voorttelingsvermogen is veel kleiner dan dat van 

 de schadelijke insekten. Toch kunnen enkele soorten van 

 vogels, nl. dezulke, welke zich op bepaalde tijden tot groote 

 zwermen vereenigen, wel degelijk aan eene insktenplaag, 

 die nog nici wl ie groote uitbreiding heeft erlangd, den kop 

 indrukken. Mei name dienen hier do spreeuwen te worden 

 vermeld. « In den nazomer van 1892, toen in verschillende 

 9treken van Overijsel, Gelderland, Utrecht en Noord-Bra- 

 bani di' melde- of spurrierups (Mamestra ('henopodiï) zich 

 in grooten getale op de spurrieakkers vertoonde, streken op 

 onderscheiden plaatsen de spreeuwen in groote vluchten neer 

 en ruimden de rupsen zoodanig op, dal de plaag niet veel 



