— 113 — 



meer te beteekenen had. Toen in 1895 in de Geldersche en 

 Utrechtsche zandstreken de gestreepte dennenrups gewel- 

 dige verwoestingen aanrichtte, kwamen groote koppels 

 spreeuwen in de aangetaste bossehen het mos omwoelen om 

 er de poppen uit te halen, waardoor, althans plaatselijk, de 

 plaag een volgend jaar zeer getemperd werd. Kichard Hess 

 meldt, omtrent de werkzaamheid der spreeuwen het vol- 

 gende : « In het boscÜdistrikt Schleissheim (Beieren) ruim- 

 den deze vogels in een door de dennenspinnerrups in sterke 

 mate aangetast bestand binnen 6 tot 8 dagen zooveel van 

 deze rupsen op, dat weldra geen rups of pop meer te ont- 

 dekken was. » En dat de spreeuwen wanneer zij in het 

 najaar in groote troepen over de velden vliegen, soms op 

 zekere terreinen het aantal slakken (Limax agrestis) zoo- 

 danig doen verminderen, dat aan de plaag een eind wordt 

 gemaakt, mag algemeen bekend worden geacht. » (Zie een 

 artikel van mijne hand in « Tijdschrift over Plantenziek- 

 ten », deel X, bl. 82 en 83.). — 



Toch ben ik het zeer zeker met den Heer Séverin eens, 

 dat in 't algemeen de vogels niet in staat zijn, aan eene 

 eenmaal tot stand gekomen buitengewoon sterke vermeer- 

 dering van schadelijk gedierte den kop in te drukken. Dit 

 geldt in 't algemeen niet alleen van de vogels, maar even 

 goed van de andere diersoorten, welke zich hoofdzakelijk 

 met schadelijke dieren voeden zonder er in te parasiteeren. 

 (insektenetende zoogdieren, roofinsekten.) 



In mijn boven aangehaald opstel schreef ik dan ook : 

 « Maar het zou moeilijk vallen, meer voorbeelden van van 

 roof levende dieren te noemen, die aldus ook bij het beëin- 

 digen eener plaag eene rol spelen. In 't algemeen zijn 

 deze dieren van groote beteekenis bij het voorkomen eener 

 plaag, maar spelen zij, als eene schadelijke diersoort een- 

 maal in groeten getale is opgetreden, geen belangrijke rol 



