— 171 — 



zwam, die door afwering vaii het licht de assimilatie der 

 bladeren kan onderdrukken. 



Vele onderzoekers hebben het voorkomen van zoo groote 

 hoeveelheden honingdauw trachten te verklaren door aan 

 te nemen, dat de planten zelve ook dergelijke suikerhoudende 

 vochten zonden kunnen afscheiden'. Het is echter nooit ge- 

 hikt eene dergelijke functie van de plant zelve aan te toonen ; 

 terwijl ook de eigenschappen van dé cnticula der bladeren 

 van laiutplanten een uitscheiden van suikerhoudende sappen 

 uit de cellen niet zouden toelaten, evenmin als eene osmoti- 

 sche opzm'ging van vloeistof door eventueel op het blad lie- 

 gende suikerhoudende druppeltjes. Bij quantitatief onder- 

 zoek van door bladluizen afgescheiden honingdauw, bleek 

 wel degelijk, dat althans die soorten, welke voorkomen op 

 linde en eschdoorn, enorm veel van dat vocht leveren. 



Eene op Acer pseudoplatanus purpureus levende Aphis- 

 soort geeft b.v. wel 48 droppels van 1 mM doorsnede per 

 24 uur; en op een tak met 25 bladeren, die matig dik met 

 luizen is bezet, werden in dien zelfden tijd 1440 droppels 

 afgescheiden. Linde en eschdoorn nu, zijn juist boomen 

 die als honingdauwproducenten bekend staan. 



De dikwijls geconstateerde samenhang van het optreden 

 van honingdauw met het weer is te verklaren door zijn 

 oplosbaarheid in water en zijne hygroskopische eigenschap- 

 pen, die hem op dampige ochtenden na een kouden zomer- 

 nacht des te beter in 't oog doen vallen. Overigens zijn er 

 wel aan planten verschillende verschijnselen op te merken, 

 die aanleiding geven tot verwarring met den waren honing- 

 dauw. De zwam van het moederkoorn, Claviceps purpurea; 

 geeft op de aangetaste roggearen een zoete vloeibare afschei- 

 ding; terwijl er bij vele planten bepaalde secreetcellen voor- 

 komen, b.v. in extraflorale nectaiïèn, die een zoetig, of aan 

 den bladrand, die een niet zoet smakend vocht afscheiden. 



