- 23 — 



woordigers van de familie der galmuggen, identiek was 

 met de uit de draaihart-maden opgekweekte exemplaren. 

 Hij brengt deze dus tot een nieuwe soort, Contarinia tor- 

 quens. In te gaan op de morphologische eigenschappen 

 van deze soort mag hier overbodig genoemd worden ; dit is 

 alleen van belang voor de kenners op dit gebied, die naar 

 den jaargang 1900 van het « Tijdschrift voor Entomologie » 

 mogen worden verwezen. 



Plet is hier alleen in zooverre van belang na te gaan 

 tot welke resultaten een microscopisch onderzoek van de 

 draaiharten voert, als wij daaruit kunnen leeren op welke 

 wijze de planten door de larve beschadigd worden. Men 

 ziet in de bladoksels en in de buurt daarvan tal van kleinere 

 en grootere ingezonken plekjes. Daar hebben de larven 

 gezogen. Dat slechts door zuigen en niet door vreterij ver- 

 wonding heeft plaats gehad, doet een doorsnede door de 

 kleine wondplekjes direct zien (fig. 27 plaat I). De opper- 

 vlakkige cellen zijn afgestorven, wand en inhoud is bruin 

 gekleurd en het weefsel is daar ter plaatse ingezonken. 

 Meestal zijn de wondjes ineengevloeid. De figuren 29, 30 

 en 31 geven doorsneden door een draaihart te zien, fig. 28 

 door een gezonde plant ter vergelijking. Bij de zieke plant 

 was de doorsnede van fig. 29 boven, die van fig. 31 onder, en 

 die van fig. 30 juist door het verwoeste vegetatiepunt aange- 

 bracht. Die grootere afgestorven weefselcomplexen, worden 

 door een kurklaagje geïsoleerd. Men ziet door vergelijking 

 van de doorsnedefiguren der zieke, met die van de gezonde 

 plant, hoe het weefsel onder de wonde opzwelt. Vooral 

 het parenchym is hierbij betrokken. De cellen ervan ver- 

 grooten en vermeerderen zich. Die, zich over belangrijke 

 afstanden uitstrekkende weefselvermeerdering, kan of ver- 

 oorzaakt zijn door reactie op een vergift, dat door de larve 

 ouder het zuigen wordt afgescheiden, en dat door de weefsels 



