— 32 - 



verpopt heeft. Heel Noord-Holland zou dus moeten samen 

 werken. De praktische bezwaren aan een zoo radicaal 

 middel verbonden, zijn helaas onoverkomelijk. 



Ik moet er hier nadrukkelijk op wijzen, dat men door 

 invoer van vreemde koolsoorten of het telen van nieuwe 

 selectierassen of bastaarden niet aan de draaihartziekte zal 

 ontkomen. Alle koolsoorten, zonder onderscheid, worden 

 aangetast; ook koolraapplanten vond ik, die aan de kwaal 

 leden. 



Aan hem, die legen de draaihartigheid een speciale 

 bemesting zou willen aanwenden, kan geantwoord worden, 

 dat ook langs dezen weg niets te beruiken is. Want de plan- 

 ten bezwijken niet aan uitputting, integendeel, zij worden 

 door den prikkel van de zuigende larve tot meerdere weefsel- 

 en orgaanvorming aangezet. 



Dit kan algemeen worden aangeraden : dat men het 

 terrein voor banen en velden op voldoenden afstand van 

 elke beschutting kieze, hoe laag die (bij te velde staande 

 gewassen) ook moge zijn; dat men voorts de uit te poten 

 planten, aan scherpe keuring onderwerpe; dat men zoowel 

 de banen als de velden zoo dikwijls mogelijk inspecteere, en 

 dat men de banen, die voor latere uitplanting worden aan- 

 gehouden, hierbij niet vergete. Alle aangetaste planten 

 moeten in den sloot geworpen worden. 



Er is mij dikwijls gevraagd, of de gewoonte om de 

 koolstronken als mest in den grond te laten, het uitbreken 

 van de ziekte kan tengevolge hebben. Die vraag ligt voor 

 de hand: eventueel daar aanwezige galinuglarven zouden, 

 zoo zjj hun w -internist in de planten doorbrachten, door die 

 handelwijze ongestoord hun ontwikkeling kunnen voort- 

 zetten. Wij weten echter nu, dat de galmuglarve de plant, 

 die li ij beschadigd heeft verlaat, om zich in den grond te 

 yerpoppen. Men behoeft dus de gewoonte om de koolstron- 

 ken te laten liggen, niet prijs te geven. 



