— 71 — 



dierte voor schimmel aangezien. Het luisje, dat alleen nog 

 maar in het vrouwelijk geslacht bekend is, is n. 1. geheel 

 bedekt met een wit, wollig wasovertreksel. Somtijds ziet 

 men slechts hier en daar een vlokje, soms echter bedekt die 

 wollige massa heele plekken van de schors. De luis is 

 lensvormig, pootloos, met twee oogstippen en kleine stompjes 

 als sprieten. Zij steekt haar langen, draadvormigen snuit 

 in de schors van de boomen. In zomer, herfst en winter 

 vindt men ook eieren en larven in de wolpropjes. Het meest 

 overwintert het insekt als larve, in welken toestand het 3 paar 

 pooten en sprieten met 5 geledingen heeft. — Op jonge 

 beukenschors brengt een kolonie door haar zuigen opzwellingen 

 te weeg, die meer en meer gaan uitpuilen en ten slotte kunnen 

 openbarsten. De schors van oudere boomen reageert niet 

 meer zoo sterk op den steek van de luis ; maar als deze geheel 

 met kolonies bedekt is, kan zij toch ook openbarsten. De 

 schors blijkt dan geheel uitgedroogd te zijn : men ziet dan 

 ook hier en daar reeds dooie toppen, en langzamerhand valt 

 de heele boom aan de luis ten prooi. Gezonde, zoowel als 

 kwijnende boomen worden aangetast, maar de binnenste 

 boomen van zeer oude stukken bosch worden geprefereerd, 

 zoodat het optreden van de wolluis in zekeren zin een teeken 

 is, dat men hier moet gaan vellen. De verspreiding geschiedt 

 waarschijnlijk door den wind. — 



Een kleine Phyloptus-soort of galmrjt, die niet nader 

 is gedetermineerd, werd gevonden op de onderzijde van sterk 

 behaarde plekken of appelbladeren. Een correspondent uit 

 Vleuten schreef ons : « de verschijnselen zijn : groen op de 

 bladeren, gelijk roest ». Deze « groene roest » bestond uit 

 haren van het blad, die echter op de zieke plaatsen in grooter 

 getal waren ontstaan dan elders, en ook dikker van wand waren 

 dan de gewone haren van het appelblad, en groen gekleurd. 



