— 81 — 



werd besproeid met verschillende middelen op 7 verschil- 

 lende veldjes en wel 



I. met sublimaat 1 kg. per are; 



II. met gemalen kopervitriool 2.5 kg. per are; 



III. met rhodaan ammonium 0.25 kg. per are ; 



IV. bleef onbesproeid ; 



V. met ruwe carbol, 10 kg. per are; 



VI. met zwavelcalcium, 2.5 kg. per are; 



VII. met formaline 1 kg. per are, benevens nog zink- 

 vitriool 5 kg. pet' are. 



De resultaten waren : alle jaren brand zoowel in wit- 

 bloei-, als in blauwbloei lijnzaad. 



In 1905 bebouwde ik het geheele perceel land met 

 weideklaver en nu, 1906 op de brandveldjes een M 2 met 

 Egyptisch vlas, en één M 2 met Tonzaad Sellmer. Het ver- 

 schil in groei is, zooals U kunt zien, verbazend groot, en het 

 Egyptische zou nog weelderiger zijn, als niet in zoo'n korten 

 tijd zoo dikwijls lijnzaad was gezaaid geweest. 



Op een ander perceel land, middelmatige zware klei- 

 grond, zaaide ik dit voorjaar ook beide bovengenoemde 

 soorten, met 't resultaat, dat 't Egyptische weelderig in 

 groei is, en het Sellmer's tonzaad met brand besmet. » 



Het schijnt dus, dat het Egyptische vlas onvatbaar of 

 althans weinig vatbaar is voor brand. Deze soort is wat 

 korter dan het gewone, maar alle vlasplanten zijn bij deze 

 soort ongeveer even lang. Wanneer nu mocht blijken, dat 

 de vezel van het Egyptische vlas even sterk is als die van 

 het gewone, en als het ook overigens degelijk is, dan zou 

 overweging verdienen, Egyptisch vlas te gaan telen overal 

 waar de vlasbrand heerscht; in het andere geval zou men 

 moeten trachten, óf door teeltkeuze uit het Egyptische vlas 

 zelf óf door kruising met ander vlas te trachten, een vorm te 

 vinden, die de onvatbaarheid voor brand met verdere deug- 



