— 127 — 



gezet, en die grenzen zijn zoo gesteld, dat insecten de 

 afstanden tusschen deze gebieden niet kunnen afleggen 

 om het stuifmeel der eene soort te brengen op de stempels 

 der andere 



Dikwijls is mij door koolbouwers gevraagd of bet niet 

 wenschelijk was proeven met bastaarden te nemen, om te 

 zien of er bruikbare, ziektevrije soorten bij waren. Proeven 

 in die richting schijnen mij inderdaad zeer gewenscht. Men 

 zette op enkele plaatsen, buiten het bereik van de insecten, 

 die andere zaadplanten bezocht hebben, een late roode en 

 een taaie gele kool naast elkaar, zaaie het zaad, dat na den 

 bloei is verkregen, en houde van den opbrengst die planten, 

 welke handelswaarde hebben, voor verdere zaadwinning en 

 selectie. Kunstmatige bestuiving, bij welke elke toevallige 

 kruising wordt buitengesloten (*), voert zekerder tot het 

 doel. Zulke proeven vereischen veel zorg en tijd, wat wel 

 daaruit kan blijken, dat behalve wat door particulieren op 

 Java op dit gebied is verricht, het proefstation voor suiker- 

 riet te Pekalongan zich speciaal bezighoudt met het voort- 

 brengen en beproeven van nieuwe rietsoorten. 



Een bezwaar, dat men hier allicht zal opperen, dat 

 n. 1. de bastaarden van kool, omdat zij niet vegetatief kun- 

 nen worden voortgeplant zooals het suikerriet, een niet 

 gelijksoortig nageslacht zullen geven, dit bezwaar is grooten- 

 deels op te heffen door de planten, van welke men nakome- 

 lingen wenscht aan te houden, tijdens hun bloei af te 

 sluiten voor insectenbezoek. 



Wanneer wij naar andere voorbehoed- en bestrijdings- 

 middelen zoeken, moet in de eerste plaats bedacht worden, 



(*) Over de uitvoering daarvan, zie Dr E. Giltay » Plantenleven «, 

 (Groningen, J. B. Wolters) tweede deel, blz. 10. 



