een niet genoeg te waardeeren middel ter voorkoming van ern- 

 stige uitbreiding. 



2. Woekeringen uit de lenticellen. Wanneer aardappelen in 

 vochtigen grond groeien, komen uit de lenticellen dikwijls kleine, 

 witte, paarlachtige opzwellingen naar buiten; deze wratjes be- 

 staan uit weefselcellen van de aardai3pelknol. Zij zijn geheel 

 zonder beteekenis. Men verwarre ze niet met de zeer jonge wrat- 

 ten der wratziekte (zie no. 3). 



3. Wratziekte (zie pi. 1, f ig. 2). Deze zeer ernstige ziekte komt 

 voor zoover bekend, in ons land nog slechts op heel enkele 

 plaatsen in de provincie Groningen voor. Bij lichte aantasting 

 zijn de oogen veranderd in eerst witte, spoedig bruin wordende 

 wratjes; later groeien deze opzwellingen uit tot groote, uitge- 

 groeide wratten van een los, sponsachtig weefsel; zij breken 

 gemakkelijk af en rotten spoedig; in ernstige gevallen verandert 

 de geheele knol in een zwarte, wratachtige massa, die eigenlijk 

 niets meer op een aardappel lijkt. 



De ziekte wordt veroorzaakt door een zwam van zeer eenvou- 

 digen vorm, die in den grond leeft en van daaruit in de knop- 

 pen, zoowel in die aan de knollen (de oogen) als in die aan de 

 stengels, doordringt en aanleiding geeft tot de vorming der 

 wratten. Men kan deze dus ook op de stengels vlak bij den grond 

 aantreffen ; daar zijn zij dan meer groen en bloemkoolachtig 

 van uiterlijk. 



Pootaardappels met zulke wratten mogen in geen geval als 

 pootgoed worden gebruikt; de geheele partij, waarin zij voor- 

 komen, dient onvoorwaardelijk te worden afgekeurd, ingevolge 

 de bepalingen van de wet van 1 Juni 1918 (Stbl. 309). Van de 

 vondst moet men kennis geven aan den burgemeester zijner 

 gemeente, opdat de bestrijding dezer gevaarlijke ziekte, geregeld 

 bij de hierboven genoemde wet, met kracht kan worden ter hand 

 genomen. Het eenige bestrijdingsmiddel bestaat in het doen uit- 

 sterven van de ziekte in den grond door op besmet terrein in 

 een reeks van jaren geen aardappelen meer te telen. Hoeveel 

 jaren precies noodig zijn om dit doel te bereiken, is nog niet 

 bekend. Niet alle aardappelsoorten zijn even vatbaar voor de 

 ziekte. In Engeland meent men geheel onvatbare soorten gevon- 

 den te hebben; in ons land schijnt Ceres hiertoe te behooren. 

 De ziekte treedt meest op op perceelen, die jaar op jaar voor 

 de teelt van aardappelen worden gebruikt, zooals b.v. met kleine 

 perceeltjes bij arbeiderswoningen nog al eens het geval is. 



