9 



4. Fusariumrot (zie j)l. I, fig. 3). Wanneer aardappelknollen 

 zijn aangetast door zwammen, vooral die van h&t ge.slacht 

 Fusarium, worden zij dooiwoekerd met de draden van die 

 zwammen, die de celwanden vernielen. De aantasting gaat uit 

 van wonden in de huid, die door insekten tijdens den groei of 

 bij het rooien door gereedschappen kunnen worden veroorzaakt. 

 Wanneer er geen aantasting door bakteriën bijkomt, ontstaat er 

 een typisch zgn. droogrot, waarbij de aardappel zijn vorm behoudt 

 maar onder de huid een weinig inschrompelt, zoodat deze zich 

 eenigszins rimpelt (zie fig. 3). ^ 



Door een bijkomstige inwerking van bakteriën treedt echter 

 dikwijls een natrot op, waardoor de aardappel geheel of ten 

 deele in een vieze, stinkende massa kan overgaan. Aan de opper- 

 vlakte der door Fusarium aangetaste aardappelen vormt de 

 zwam witte zwamkussentjes, bestaande uit overeind staande 

 draden, waaraan kleine sporen, z.g. conidiën; gevormd worden. 

 Komen deze sporen terecht op een wondje in een aardappel, 

 dan kunnen zij gaan kiemen, d.w.z. er groeit een zwamdraadje 

 uit, dat in de knol dringt en zich daar gaat vertakken, met de 

 beschreven gevolgen. Deze ziekte is niet gevaarlijk voor de plan- 

 ten, die uit de poters opgroeien, maar natuurlijk kunnen zulke 

 zieke poters niet dan zwakke planten opleveren, indien er al 

 een plant uit opgroeit. In de bewaarplaatsen kan de ziekte van 

 de zieke op de gezonde knollen overgaan, zoodat het zaak is 

 aangetaste aardappelen vóór het inkuilen uit te zoeken en te 

 verwijderen. Ook is het noodig, de bewaring zoo luchtig mogelijk 

 te doen geschieden. Partijen, waarin veel Fusarium-zieke knollen 

 voorkomen, zijn niet geschikt voor bewaring. 



5. Gewone Schurftziekte (zie pi. III, fig. 10 en 12). Ook deze 

 ziekte wordt veroorzaakt door een zwam, Oöspora (Actinomyces) 

 scabiës. Zij veroorzaakt op de schil tusschen de oogen, meestal 

 beginnende bij de lenticellen, eerst kleine, wrataohtige verheven- 

 heden of pokken die gevuld zijn met een bruine, kurkachtige 

 massa (fig. 10) ; later zinkt echter de aangetaste plek in, waardoor 

 binnen een verhoogden rand een schotelvormige verdieping ont- 

 staat, bruin van kleur en zeer onregelmatig -van vorm. De plekken 

 zijn meestal vrij ondiep, maar soms zóó diep „ingevreten", dat 

 men in twijfel staat of men niet met vreterij te doen heeft, 

 (zie fig. 12). De zwam gaat evenals Rhizoctonia met de poters 

 over, maar hieraan behoeft men niet veel beteekenis te hechten, 

 aangezien zij op alle plaatsen, waar aardappelen verbouwd 

 worden, reeds in den grond voorkomt. In de meeste gevallen 

 heeft dit echter slechts een gering optreden van schurft op knollen 



