10 



tengevolge. Indien echter de grond sterk bemest wordt met 

 kalk of meigel, met stadsvuil, koolasch of andere kalkhoudende 

 meststoffen, dan treedt de ziekte gewoonlijk sterk op; men 

 vermij de dus dergelijke bemestingen zooveel mogelijk. Op be- 

 smetten grond passé men rationeele vrucht wisseling toe, en men 

 kieze soorten, die bekend zijn als weinig vatbaar voor schurft. 

 Roodschillige aardappelen hebben er minder van te lijden dat 

 witschillige. Op nieuw land of stellig nog onbesmet land poote 

 men alleen aardappels, die op de op blz. 7 voor Rhizoctonia be- 

 schreven wijze met sublimaat ontsmet. 



6. Doorgroeien en vorming van dochterknollen (zie pi. I, fig. 4). 

 Van dit verschijnsel, dat men niet als een eigenlijke ziekte kan 

 beschouwen, treden twee vormen op, nl. een doorgroeien der 

 oogen en knolvorming in den zomer, als na aanhoudend droog 

 weer veel regen valt, en een vorming van spruiten met daaraan 

 optredende knolvorming in het voorjaar. In het eerste geval 

 groeien een of meer oogen na geen of slechts zeer korten rusttijd 

 uit. Geschiedt dit met het aan den top geplaatste oog, dan kan 

 aan dien top een verlenging van de aardappelknol ontstaan. 

 Groeien meerdere oogen uit, dan ontstaan soms zeer samen- 

 gestelde knollen, zgn. poppige aardajDpels (fig. 4). De dochter- 

 knollen kunnen dan met een breede voet aan de moederknol 

 verbonden zijn, of wel het zijn meer ronde knolletjes, die met 

 een dunne verbinding aan de groote knol zijn bevestigd. 



De vorming van jonge knolletjes aan de stolonen heeft vooral 

 plaats in de bewaarplaatsen, in het voorjaar of bij reeds gepote 

 knollen, als de grond zeer droog is. 



Zeer nadeelig is de vorming van dochterknollen in het algemeen 

 niet ; wel kunnen de kwaliteit en het weerstandsvermogen achter- 

 uitgaan. Zoo kan een later bij gegroeid deel van een aardappel 

 minder uitgerijpt en daardoor vatbaarder zijn voor ziekten 

 {Phytojjhthora, Fusarium e. d.). 



Vorming van jonge knolletjes in den grond, dus na het poten, 

 kan tot gevolg hebben, dat de knol geen normale spruiten 

 meer boven den grond kan maken en dus niet opkomt. Dit 

 verschijnsel is bij vroege aardappelen waargenomen. 



7. Bakteriënziekte. (PI. II, fig. o). Indien door een wond in de 

 schil bakteriën in een aardappelknol hebben kunnen binnen- 

 dringen, gaat dikwijs de geheele aardappel door de inwerking dier 

 kleine organismen in rotting over; heel dikwijls ontstaat dan een 

 z.g. natrot; de aardappel verandert in een vieze, brijachtige, 

 stinkende massa. De ziekte treedt zoowel op het veld als in de 



