11 



bewaarplaatsen op, in het })ijzonder in natte nazomers of bij in 

 vochtige ruimten bewaarde aardappels. Men kan er weinig tegen 

 doen; hoe beter doorlatend de bodem is, hoe mindei- last men er 

 van heeft. Een partij, waarin veel bakterierotte aardappels 

 voorkomen, gebruike men niet voor pootgoed; de kans bestaat 

 dat ook de bakterie der zwartbeenigheid in de rotte aardappelen 

 zit, waarvan wegrotten der stengels aan den voet het gevolg zou 

 kunnen zijn. Men zie voor nadere bijzonderheden hierover 

 Mededeeling 6, Aardappelziekten, blz. 12. 



Het kan gebeuren, dat het bakteriënrot niet zóó sterk optreedt; 

 dit is vooral het geval, als de bakteriën niet van buiten af door 

 een wond, maar van uit de moederplant door het naveleinde 

 zijn binnengedrongen. Dan ziet men op doorsnede in en langs 

 den vaatbundelring eerst streepvormige zwarte, later meer uit- 

 vloeiende grauwgrijze vlekken (fig. 5), die ten slotte ook in rotting 

 kunnen overgaan. Zulke aardappelen gebruike men evenmin als 

 pootgoed ; het is aan te raden de geheele partij af te keuren, 

 daar deze lichtere aantasting van buiten niet te zien is, terwijl 

 van de er uit opgroeiende planten niets of heel weinig terecht 

 komt. 



Om uitbreiding van het bakteriënrot in de bewaarplaatsen te 

 voorkomen, zorge men er voor de aardappelen luchtig, niet te 

 warm en in dunne lagen uitgespreid te bewaren. Een partij, 

 waarin bij het rooien dit rot wordt geconstateerd, beware men 

 dus liefst niet in een kuil, maar in een kelder. 



8. Roodrot. Deze zelden voorkomende ziekte wordt veroor- 

 zaakt door de zwam Phytophthora erythrose'ptica. De daardoor 

 aangetaste knollen zien er van buiten uit als de bekende ..zieke" 

 aardappelen, aangetast door Phytophthora infestans (zie blz. 12); 

 het wankleurige vleesch schemert door de schil heen. Het zieke 

 gedeelte van den aardappel is van een lederachtige of rubber- 

 achtige geaardheid; bij het doorsnijden blijkt de van het navel- 

 einde uitgaande aantasting zich ver in de diepte uit te strekken. 

 De kleur is vuilwit; vrij spoedig na het doorsnijden verandert dit 

 vuilwit in steenrood , dat na eenige uren grauw en daarna zwart 

 wordt. De aangetaste knollen rotten ten slotte geheel weg, zoodat 

 zij niet als poters worden gebruikt. Met andere knollen uit 

 dezelfde partij, waaraan restjes van zieke knollen kunnen hangen 

 of met grond, die door deze is besmet, kan de ziekte worden over- 

 gebracht. Van de planten wordt dan de stengelvoet aangetast, 

 waardoor deze vroegtijdig afsterven. Mocht de ziekte daarom in 

 een partij voorkomen, dan is het aan te raden, de gezonde 

 knollen met sublimaat te ontsmetten (zie blz. 7). 



