14 



door deze soms een lichte, geelbruine kleur hebben. Bij door- 

 snijden van den knol kan men dus soms in den vaatbundelring 

 smalle, geelbruine streepjes zien. Dikwijls echter is van deze 

 verkleuring niets te zien, ofschoon de zwam in de vaatbundels 

 aanwezig is. Uit zulke knollen groeien planten, die zich in het 

 begin normaal ontwikkelen, maar waarvan het loof in den loop 

 van de maand Juni de in de Mededeeling no. 6 beschreven 

 verschijnselen gaat vertoonen De ziekte kwam o a. in 1918 veel 

 voor en schijnt ook overigens niet zonder belang te zijn. Bestrij- 

 ding door behandeling der knollen met een ontsmettingsmiddel 

 is niet mogelijk, daar de zwam binnen in den knol zit. Men moet 

 dus geen poters van een gewas nemen, waarin de ziekte is opge- 

 treden, en passé op aangetaste perceelen rationeele vrucht wisse- 

 ling toe. 



14. Kneuzingen. Aardajjpelen, die wat ruw behandeld worden 

 })ij het vervoer en het opbergen, vertoonen niet zelden onder de 

 schil grauwgrijze plekken, die niet scherp gegrensd zijn, maar 

 min of meer geleidelijk in de gewone witte of gele kleur van 

 het vleesch overgaan. Die kneuzingen zijn zonder beteekenis; 

 zij kunnen echter gemakkelijk verward worden met andere 

 vlekken, zooals die, welke bij aantasting door de aardappel- 

 ziekte optreden. Alleen mikroskopisch onderzoek kan in twijfel- 

 achtige gevallen zekerheid geven. 



15. Aaltjesziekte. (Zie pi. III, fig. 11)). De aaltjesziekte kan 

 zich, evenals de krmgerigheid, soms verraden door barsten in de 

 schil, maar vaak schemeren alleen eenigszins ingezonken, bruin- 

 achtige plekken door de schil heen, welke laatste overigens gaaf is 

 gebleven. De barsten in de eenigszins papierachtige schil zijn 

 soms heel klein, maar zij kunnen ook wel ± 3 c.M. lengte be- 

 reiken. 



Op de zieke plaatsen, die meestal bij het navelemd beginnen 

 is het vleesch bruin en kruimelig geworden, welk verschijnsel 

 zich langzamerhand naar binnen toe uitbreidt. In deze korrelige 

 massa vindt men een groote menigte stengelaaltjes {Tylenchus 

 devastatrix) ; dit zijn zeer kleine, hoogstens 1| m.M. lange, ± 

 V40 m.M. dikke, dus met het bloote oog nauwelijks zichtbare 

 wormpjes. Deze aaltjes zuigen de cellen uit en veroorzaken daar- 

 door de hierboven beschreven verschijnselen. Worden aaltjes- 

 zieke knollen uitgeplant, dan kunnen de aaltjes van daaruit in 

 het loof binnendringen; de stengels blijven dan kort, dik en 

 worden broos; de bladeren kronkelen en worden kroes. In ern- 

 stige gevallen vormen de aangetaste planten geen of zeer kleine 



