30 



van het wijfje zijn draadvormig ; die van het mannetje vertoonen 

 twee rijen korte zaagtand] es, welke weer korte borstels dragen. 

 Het einde van het achterlijf is bij het mannetje vanlange haren 

 voorzien, bij het wijfje niet. 



LEEFWIJZE. 



Bij het verlaten van de pop kruipen de uilen tegen de dennen- 

 stammen op en blijven daar eenige uren, alvorens zij kunnen 

 wegvliegen. Men ziet ze vliegen vroeg in het voorjaar, soms 

 reeds in de tweede helft van Maart en verder in April, enkele 

 jaren tot in Mei. 



Mr. H. Verloren i) deelt mee, dat in 1846 de uilen, wegens 

 den buitengewoon zachten winter, reeds in Februari begonnen 

 uit te komen, en dat zij vóór April reeds alle uit de pop waren 

 gekropen. Eene zoo vroegtijdige ontwikkeling echter schijnt 

 slechts hoogst zelden voor te komen, want geen andere schrijver 

 maakt daar verder melding van. 



Niet slechts bij nacht vliegen de uilen, maar ook over dag ziet 

 men ze tusschen de dennen rondvliegen ; soms, als er wilgen in de 

 nabijheid der grove dennen zijn, ziet men ze op de bloeiende 

 wilgenkatjes om honig te zuigen. Doorgaans echter worden 

 de uilen tegen den avond meer beweeglijk dan over dag; de 

 paring grijpt altijd bij avond of bij nacht plaats, bij voorkeur 

 bij warm weer. Van koud weer, zooals wij dat in Maart en April 

 vaak kunnen hebben, lijden de uilen veel; soms sterven ze 

 dan zonder hun geslacht te hebben voortgeplant. Zeker is het 

 ten deele daaraan toe te schrijven, dat eene sterke vermeerdering 

 van de gestreepte dennenrups slechts bij uitzondering voorkomt. 

 Schopt men in Maart of April met kracht tegen dennenstammen, 

 dan ziet men op koude dagen de uilen uit de boomen vallen, 

 terwijl men dit op warme dagen niet ziet gebeuren, daar de 

 uilen dan óf rondvliegen, óf in de kronen der boomen zittende, 

 zich stevig vasthouden. 



Ratzeburg 2) deelde in zijn boek „Die Waldverderber" mee, 

 dat de vrouwelijke dennenuil hare eieren in rijen van 3 — 8 stuks 

 of meer aan de naalden in de kronen der dennenboomen legt ; 

 en deze mededeeling vindt men ook in bijkans alle latere werken 

 over boschinsekten overgenomen. Nu is het bekend, dat in 't al- 



1) Zie Mr. H. Verloren, „Waarnemingen over de buitengewone 

 vermenigvuldiging van Noctua piniperda en Hylesinus piniperda 

 in de dennenbosschen der provincie Utrecht;" in „Algemeene Konst- 

 en Letterbode voor het jaar 1847", Ie deel, bl. 130 



2) Zie o.a. Ratzeburg. „Die Waldverderber und ihre Feinde", 6e 

 Aufl. (1869), bl. 149. 



