37 



naalden van onderen door te bijten, hetgeen in zoodanige hoe- 

 veelheid kan geschieden, dat men volgens de mondeling gedane 

 mededeelingen van den Heer Verloren door het groote aantal 

 afgebeten dennennaalden zich dadelijk overtuigen kan dat hier 

 de gestreepte dennenrupsen aanwezig zijn." 



„Het nadeel, dat zij op dien leeftijd verrichten, blijft hier nog 

 niet bij. Het overgebleven gedeelte van de naald wordt nu door 

 de rupsjes af gevreten, en wel zoo, dat zij zich geheel in de scheede, 

 die de beide naalden omvat, invreten, en door het wegvreten van 

 alle jonge naalden de knopontwikkeling voor het volgende jaar 

 onmogelijk maken." 



„De eigenschap van het spinnen van draden verliezen de rup- 

 sen al spoedig, doch zij worden na iedere vervelling vraatzuchti- 

 ger, zoodat zij bij eene grootere vermeerdering, al de jonge 

 naalden wegvreten, ten gevolge waarvan de scheuten na eenige 

 dagen hars beginnen af te geven en verwelken, en zelfs het twee- 

 en driejarige hout week wordt. Een zoodanig bosch, zegt de Heer 

 Brants, heeft het aanzien als ware het door een boschbrand 

 verschroeid. Bij het grooter worden der rupsen beginnen zij 

 langzamerhand andere naalden weg te vreten, en als zij % van 

 hare grootte hebben bereikt, heeft volgens den Heer Verloren 

 juist het omgekeerde plaats en geven zij aan de oudste naalden 

 de voorkeur." 



Een in sterke mate be vreten bosch vindt men afgebeeld op 

 PI. V. 



De schildering, die Dr. Wttewaall van de wijze van vreten 

 van de gestreepte dennenrups geeft, is zeker in 't algemeen 

 juist. Toch grijpt de vreterij niet altijd geheel op de door hem 

 aangewezen wijze plaats. 



Regel is het zonder twijfel, dat de jonge gestreepte dennen- 

 rupsen beginnen met de jonge naalden van de meischeuten aan 

 te tasten; maar dit schijnt toch geen regel zonder uitzonderingen 

 te zijn. Althans de Heer Insinger op Oostereng aan den Grind- 

 weg tusschen Bennekom en Heelsum, verzekerde, dat in zijne 

 dennenbosschen juist de oude naalden werden aangetast, ook 

 door de nog jonge rupsen. Hoewel ik geen gelegenheid had mij 

 persoonlijk van de juistheid van deze waarneming te overtuigen 

 en ik ook in de literatuur daarvan geene voorbeelden vond ver- 

 meld, twijfel ik daaraan in 't geheel niet. Misschien zijn in 

 de bosschen van den Heer Insinger de meischeuten door de eene 

 of andere oorzaak laat uitgeloopen en waren de jonge rupsen 

 dus verplicht, althans in den aanvang, zich met oude naalden 

 tevreden te stellen, en zijn zij, eenmaal aan dien kost gewend, 

 daarbij gebleven. 



