40 



zich soms reeds in het jaar van de vreterij, gewoonlijk eerst in 

 het volgende jaar, tot „scheedescheuten" gaan ontwikkelen. — 



Ook GouREAU ^) schrijft: „Deze rups is vooral te vreezen, 

 omdat zij zich reeds vertoont vóór de volledige ontwikkeling 

 van de meischeuten, welke zij vernielt, wat een groote schade 

 veroorzaakt ; zij vreet zich zelfs in deze scheuten in en verbergt 

 zich daarin geheel. 



E. L. Taschenberg ^) zegt het volgende: „Zij begeven zich 

 dadelijk naar de zich ontwikkelende meischeut, en vreten zich 

 door de roode schubben, waarmee deze bedekt is, heen tot aan 

 de scheede der jonge naalden, die zij doorvreten; ja zij vreten 

 zich soms zoo ver naar binnen, dat men ze nauwlijks bemerkt, 

 en zijn op deze wijze tegen de in dezen tijd nog vaak invallende 

 nachtvorsten beschut. De aangeboorde scheuten sterven snel af 

 en in 't volgende jaar vormen zich „scheedescheuten". 



Pfeil ^), NöRDLiNGER ^), NüssLiN ^) vermelden in 't geheel 

 niet, dat de jonge rupsen zich in de meischeuten zouden inboren, 

 en evenmin, dat zij een gedeelte der jonge naalden zouden af- 

 bijten en op den grond laten vallen, om vervolgens alleen het 

 basale gedeelte dezer naalden op te eten. — Hess ^) schrijft : 

 „In hare jeugd zou de rups, volgens Ratzeburg, zich in de 

 knopschubben der meischeuten inboren, zoodat deze spoedig 

 bruin worden, slap neerhangen en afsterven. Later beknaagt zij 

 de naalden, van de randen af ; ten slotte vreet zij deze geheel af, 

 met de scheeden ; vaker aan de benedenste takken dan hooger in 

 den boom." ÜEsg heeft dus blijkbaar zelf nooit het inboren van 

 de rups in de meischeuten waargenomen. — 



Altum '^) vermeldt wat Ratzeburg omtrent de beschadiging 

 door de jonge rupsen meedeelt, en gaat dan ongeveer voort: 

 „Deze geheele voorstelling, die zich baseert op hetgeen .... aan 

 rupsen, die in insektenkastjes werden gehouden, werd waar- 

 genomen, lijdt zeer aan onwaarschijnlijkheid, althans wanneer 

 men te doen heeft met eene normale vreterij en niet met eene 

 buitengewoon sterke vermeerdering. De uilen leggen altijd hun- 



1) GouREAU, „Les insectes nuisibles aux forêts et aux arbres d'ave- 

 nues" (Paris, Victor Masson et fils 1867), bl. 278. 



2) E. L. Tasschenberg. „Forstwirtschaftliche Insektenkunde" 

 (Leipzig, Ed. Kunmer, 1874)/ bl 356. 



3) Pfeil, „Insektenschaden in den Waldern" (Berhn, 1827), bl 42. 



4) NÖRDLINGER, „Lehrbuch des Forstschutzes" (Berlin, 1884) bl 232. 



5) NüssLiN, „Leitfaden der Forstinsektenkunde, 2te Auflage (Berlin 

 1913), bl. 379. 



6) Richard Hess, „Der Forstschutz", 2te Aufl. (Leipzig, 1887) 

 deel I, bl. 362. 



7) Altum, „Forstzoologie" IlI.Insekten, 2te Abt. (Berlin,1874) bl. 139. 



