41 



ne eieren op de plaats, waar de jonge rupsen zullen vreten : dat 

 zouden dus, wanneer Ratzeburg's bewering juist was, de knop- 

 pen moeten zijn. Maar aan deze worden de eieren niet gelegd. 

 Verder komt het mij onwaarschijnlijk voor, dat de .jonge rups- 

 jes zich diep in de sappige meischeuten zouden invreten; want 

 zij zouden daar in de hars moeten stikken of althans op de 

 plaats moeten vastkleven Bij overmatig sterke ver- 

 meerdering wordt alles opgevreten Het kan 



niet worden betwijfeld, dat dan ook de meischeuten niet alleen 

 kaal worden gevreten, maar dat de rupsen ook aan de scheuten 

 zelve knagen, zoodat deze slap naar beneden gaan hangen, ver- 

 welken en ten slotte afsterven." 



Altum ontkent dus niet alleen, dat de jonge gestreepte den- 

 nenrupsen zich in de meischeuten- inboren, maar ook, dat zij 

 zouden beginnen met de jonge naalden op te vreten. 



Ook EcKSTEiN ^), die eene bijzondere studie heeft gemaakt 

 van de wijze, waarop verschillende diersoorten de naalden van de 

 grove den aantasten, vermeldt niet, dat de jonge rupsen bij 

 voorkeur eerst de jonge naalden aantasten. De rups klimt vol- 

 gens hem tegen de naald op tot dicht aan den top toe, en begint 

 dan aan den eenen kant daarvan te vreten ; meestal vreet zij dan 

 op eene plaats de naald zoover door, dat de top der naald naar 

 beneden valt; doorgaans het kleinste gedeelte daarvan. Dan 

 gaat de rups door met vreten, en strekt hare vreterij uit tot bin- 

 nen in de scheede (waarbij dan dikwijls ook wel de tusschen de 

 scheede zittende knop zal worden uitgevreten). Eckstein zegt 

 verder ongeveer het volgende: ,,De voorjarige naalden worden 

 evengoed als die der jonge meischeuten door de gestreepte den- 

 nenrups opgevreten." Hij schrijft er in 't geheel niet over, dat 

 de jonge rupsen zich in de meischeuten zouden invreten. Wel 

 zegt hij : „Men heeft bericht, dat met het verlies van de naalden 

 soms een verwelken en verschrompelen van de jonge scheuten 

 gepaard gaat. De aldus aangetaste scheuten hangen naar beneden 

 en kunnen, als zij blijven doorgroeien, zich aan haar uiteinde 

 Aveer oprichten." 



Ratzeburg schrijft aan de vreterij der gestreepte dennenrup- 

 sen ook het ontstaan van doode toppen in de dennen toe: hij 

 noemt deze doodgegane kroontoppen .,8piesse". De „Spiessbil- 

 dung" 2) is volgens hem niet altijd het gevolg van het kaal- 



1) Eckstein, „Die Kiefer und ihre tierischen Schadlinge" ; Ier Band, 

 ,,Die Nadeln." (Berlin 1893), bl. 29 



2) Ratzeburg, „Die Waldverderbniss oder daurender Schade, welcher 

 diu"ch Insektenfrasz. Schalen, Schlagen und Verbeiszen an lebenden 

 Waldbaumen entsteht" (Berlin, 1866), deell, bl. 30, 84, 157,158 :en Rat- 

 zeburg, „die Waldverderber", 6e Auflage (Berlin, 1869), bl. 159, 160. 



