43 



in jeugdigen staat stellig een voorkeur voor jonge naalden; zijn 

 deze echter op het tijdstip, waarop de rupsjes uitkomen, nog niet 

 uitgeioopen, dan tasten deze dadelijk de oude naalden aan. 



Vrij zeker heeft ook de temperatuur invloed. Het. laat zich 

 hooren, dat de jonge rupsjes, die zeer gevoelig zijn voor koude, 

 zich bij koud weer gaarne onder de roode schubben der jonge 

 scheuten verbergen en dan allicht van de scheut zelve gaan 

 vreten; of dat de kleine diertjes tusschen de ondereinden van 

 twee bijeenzittende naalden wegkruipen en dan allicht den daar- 

 tusschen gezeten knop gaan aantasten. 



GEVOLGEN DER VRETERIJ. 



Vrij algemeen bestaat de meening, dat een dennenbosch, 't 

 welk kaalgevreten is, per se moet afsterven, zoodat raadzaam 

 zou zijn, een zoodanig bosch hoe eerder hoe beter te vellen. Dit is 

 eene meening, waartegen met kracht dient te worden opgekomen. 

 Het is herhaaldelijk gebleken, dat een vrijwel kaalgevreten den- 

 nenbosch zich heel goed weer kan herstellen ^); men stelle dus 

 het vellen van dergelijke kaalgevreten dennenbosschen uit tot 

 men zeker weet, dat er niets meer van terecht komt: immers 

 tot vellen kan men nog altijd overgaan. Eerst als men zeker weet, 

 dat het bosch zich niet zal herstellen, moet men het gaan kappen ; 

 en dat moet dan ook niet worden uitgesteld: vooreerst omdat 

 de waarde van het hout, als men de boomen in stervenden toe- 

 stand te lang laat staan, achteruitgaat, en ten tweede, omdat 

 men door een bosch, dat ten doode is opgeschreven niet te vellen, 

 de vermeerdering van dennenscheerders en andere schorskevers 

 in de hand zou werken, en daardoor niet alleen den dood der 

 aangetaste bosschen zou verhaasten, maar ook gevaar voor de 

 omgeving zou veroorzaken; immers de in het aangetaste bosch 

 tot ontwikkeling gekomen schorskevers vliegen over naar de 

 naburige dennenbosschen. De Inspecteur van het Staatsbosch- 

 beheer heeft zeer terecht reeds in den afgeloopen zomer in ver- 

 schillende dagbladen tegen overijlde velling van sterk beschadig- 



1) Reeds bij gelegenheid van de nonvlinderrupsplaag, die in 1908 

 vooral in de dennenbosschen bij Tilburg en Alphen (N.B.) heerschte, 

 werd geconstateerd, dat toen vele kaalgevreten bosschen niet dood- 

 gingen, maar zich weer herstelden. Zie het in 1909 door de Directie van 

 den Landbouw uitgegeven ,, Rapport betreffende het optreden van 

 den nonvlinder in Nederland", uitgebracht door eene door den Direc- 

 teur-Generaal benoemde Commissie, bestaande uit de Heeren Ritzema 

 Bos (Voorzitter), Van Dissel, Nbngerman, Van Lonkhuyzen en 

 Jager Gerlings (de laatstgenoemde twee Heeren Rapporteurs.) 



