48 



Ratzeburg reeds twijfelde er aan, dat de gestreepte 

 dennenrups een zóó vernielend insekt zou zijn. Hij maakt mel- 

 ding van eene vreterij op groote schaal ^), waarbij de aangetaste 

 bosschen niet, zooals gewoonlijk geschiedde, dadelijk werden 

 geveld, terwijl in het volgende jaar bleek, dat deze zich volkomen 

 herstelden. Van toen af aan besloot hij, na een dennenrupsen- 

 plaag eene meer afwachtende houding aan te nemen, en sinds- 

 dien kon hij meerdere malen constateeren, dat er door vreterij 

 van de gestreepte denneni'ups, zelfs bij totaal kaalvreten, be- 

 trekkelijk zeer weinig hout doodging. 



Toen men, waarschijnlijk tengevolge van de door Ratzeburg 

 opgedane ervaringen, in Duitschland meer algemeen het dadelijk 

 vellen van de door de gestreepte dennenrups kaalgevreten bos- 

 schen naliet, en liever eerst wachtte om te zien, hoe de boomen 

 zich na de vreterij hielden, schijnt men daar vrij algemeen te 

 hebben vastgesteld, dat de gevolgen dezer vreterij in zeer vele 

 gevallen werkelijk niet zoo ernstig zijn, als men zich vroeger 

 voorstelde. Zoo schrijft Altum 2) ; „Ook schijnen de aangetaste 

 bestanden zich weer hersteld te hebben. In de afdeeling Borne- 

 mannspfuhl van het Biesenthaler distrikt was er kort vóór mijne 

 vestiging te Eberswalde een ernstige vreterij van de gestreepte 

 dennenrups geweest. In 1869 en '70 kenmerkten zich de het 

 ergst aangetaste gedeelten nog door zeer dunne kronen. Nu 

 echter (1875) is er nauwlijks meer verschil te zien tusschen deze 

 gedeelten en andere perceelen van gelijken leeftijd. Echter zijn 

 daar in de eerste jaren na de vreterij meer dunne stammen dood- 

 gegaan dan elders Men schijnt aan de vreterij van deze 



rups vroeger eene veel te groote schadelijkheid te hebben toe- 

 geschreven." Ook Hess ^) schrijft, dat na de vreterij van de ge- 

 streepte dennenrups de bosschen, zelfs bij kaalvraat, zich door 

 de vorming van scheedescheuten meestal weer herstellen. „Men 

 mag," — aldus gaat hij voort, — kaalgevreten bestanden niet 

 dadelijk kappen, maar moet eerst de gevolgen van de vreterij 

 afwachten. Alleen bij het optreden van rozetten is het doodgaan 

 van de boomen hoogst waarschijnlijk. Het behoeft wel geen 

 betoog, dat het verschil in bodem en standplaats en de gesteld- 

 heid van het weer, alsmede het al of niet terugkeeren van de 

 plaag in het volgende jaar er grooten invloed op hebben, wat 



1) Ratzeburg, .,Die Waldverderber und ihre Feinde", 6e druk (1869 

 bl. 150 



2) Altum, „Forstzoologie", III Insekten, 2te Abteilung, (1875), 

 bl. 140. 



3) Hess, „Der Forstfichutz", I, 2e druk (1887), bl. 362. 



