91 



zij zouden kunnen parasiteeren, kunnen secundaire conidiën vor- 

 men, welke weer worden weggeslingerd op gelijksoortige wijze als 

 de eerstgevormde conidiën. Ja de secundaire conidiën kunnen 

 weer tertiaire conidiën vormen, en hetzelfde spel kan zich nog en- 

 kele malen herhalen. Daardoor wordt dus veroorzaakt, dat ten 

 slotte bijkans elke conidie of althans een nakomeling van haar op 

 eene dennenrups terechtkomt. Maar de vorming van een kiem- 

 draad of van een secundaire conidie geschiedt alleen wanneer de 

 weersgestelHheid daarvoor gunstig is, n.1. wanneer de omgevende 

 lucht vochtig is en de temperatuur niet al te laag. Als aan 

 deze voorwaarde niet wordt voldaan, bepaaldelijk als de lucht 

 droog is, blijven de conidiën ongekiemd en worden zij door den 

 wind naar allerlei plaatsen voortgevoerd; wordt echter later het 

 weer gunstiger, dan kunnen bijv. in verafgelegen gedeelten van 

 het bosch deze conidiën weer secundaire conidiën vormen, welke 

 daar de rupsen infecteeren. 



Aangezien de conidiën geelgroen van kleur zijn, vindt men de 

 door Empusa aangetaste rupsen bedekt met een geelgroenachtig 

 stof, dat ook neervalt op de naald, waarop de rups gezeten is 

 en op de verdere zich in de buurt bevindende deelen van den 

 boom (andere naalden, twijgen, knoppen.) 



In het lichaam der aangetaste rupsen ontstaan meestal 

 meer dikwandige sporen (oösporen), in welken vorm de zwam 

 gedurende langen tijd rustende kan blijven, gewoonlijk tot na 

 den winter. De door de Empusa uitgezogen, geel groen bepoeder- 

 de rupsen blijven vaak nog langen tijd aan de naalden zitten, 

 maar vallen toch doorgaans later op den grond en komen na 

 eenigen tijd onder het den bodem bedekkende strooisel of mos 

 te liggen. Rupsen, die eerst tegen het laatst van haar rupsen- 

 leven geïnfecteerd zijn, verlaten den boom en kruipen onder 

 het strooisel weg, waar de oösporen binnen haar lichaam over- 

 winteren. 



Aangezien Empusa aulicae niet uitsluitend in gestreepte den- 

 nenrupsen leeft, maar ook parasiteeren kan in de rupsen van 

 den bastaardsatijnvlinder, den donsvlinder, den plakker, in 

 beerrupsachtigen (Euprepia aulica en verwanten) en in de ringel- 

 rups, zoo kan zij ook wanneer de gestreepte dennenrups in eene 

 bepaalde streek nog maar uiterst weinig voorkomt, daar toch 

 reeds in voldoende mate aanwezig zijn, om deze dennenrupsen 

 aan te tasten op zoodanige wijze, dat aan de vermeerdering 

 van dit insekt in korten tijd een einde wordt gemaakt. Maar 

 dat kan alleen geschieden, wanneer de omstandigheden bijzonder 

 gunstig zijn. — 



Eene tweede soort van zwammen, die de gestreepte dennen- 



i 



