106 



sonen, die behooren tot het gezin van den gebruiker der gronden 

 of zich bij dezen in dienst bevinden. 



Art. 2. Het is verboden mollen of huiden van mollen ten 

 verkoop in voorraad te hebben, te koop aan te bieden, te ver- 

 knopen of te vervoeren, tenzij met schriftelijke machtiging van 

 Onzen Commissaris in de provincie, waar het feit gepleegd wordt. 



Art. 3. Een machtiging als bedoeld in art. 1 en 2 wordt 

 slechts verleend aan personen, die te goeder naam en faam 

 bekend zijn. 



Art. 6. Overtreding van het bepaalde in een der artikelen 

 1. eerste lid, 2, eerste lid, wordt gestraft met een geldboete 

 van ten hoogste vijftig gulden. 



Art. 7. Voorwerpen, door middel van overtreding ver- 

 kregen of waarmede een overtreding is gepleegd, met uit- 

 zondering van middelen van vervoer, worden zoo spoedig moge- 

 lijk in beslag genomen. 



Ten slotte vindt men nog in de wet, dat (wij) lasten en be- 

 velen, dat alle Ministerieele Departementen, Autoriteiten, 

 Colleges en Ambtenaren, wien zulks aangaat,' aan de nauw- 

 keurige uitvoering de hand zullen houden. 



Als pleiter voor het recht van den mol om een plaatsje in 

 het donker kon ik met deze wettelijke voorschriften tevreden 

 zijn, vooral als inderdaad aan de nauwkeurige uitvoering de 

 hand zoude worden gehouden. 



Maar 't is anders uitgekomen! 



Het bont is zeer in prijs gestegen en het mollebont is nog 

 meer gevraagd dan ten tijde, toen ik mijn inleiding te Almelo 

 hield. Toen reeds was het mollenvangen een beste broodwinning, 

 toen reeds, bij prijzen van enkele dubbeltjes voor een velletje. 

 Hoe moest het wel worden, toen een mollevelletje boven een 

 gulden steeg ? ! Toen nam de liefhebberij om den bij de wet be- 

 schermden mol te jagen uit winstbejag een' ongelooflijke vlucht 

 aan! Hij, die veel op het land komt, zal ze om zoo te zeggen, 

 dagelijks ontmoeten, de heeren „mollenvangers", er op uit 

 trekkende op hun fiets, gewapend met de spade, een zak en 

 vergezeld door hun hondje. Men kan bijna geen landbouwkrant 

 lezen, bijna geen plaatselijke bladen doorzien, of men ontmoet 

 berichten omtrent de mollenjacht. Berichten, waarin gewaagd 

 wordt van den gouden tijd der mollenvangers, maar ook be- 

 richten waarin geklaagd wordt over het brutaal optreden dezer 

 heeren, die gaten graven in anders land, die de plattelandsbe- 

 woners brutaliseeren, die ook nog wel op andere zaken jacht 

 maken dan op mollen ; berichten, waarin men vraagt, of er 



