EEN WAARNEMING BETREFFENDE DE PIMPELMEES 



( Parus coeruleus ) . 



Het is een waar genoegen om zich eens een poosje op tè 

 houden in den boomgaard, wanneer deze in Idoei staat. Men 

 geniet niet alleen van het prachtige gezicht, dat U te aanschou- 

 wen wordt gegeven, maar tusschen het bloemenkleed is het 

 soms een en al bedrijvigheid van sommige vogelsoorten, die 

 druk bezig zijn elk takje, reetje en spleetje nauwkeurig te 

 onderzoeken, of er ook iets van hun gading is. 



Bij een bezoek aan een kroozenboomgaard, die prachtig in 

 bloei stond, werd mijn aandacht getrokken door een paar 

 boomen, waarvan eenige takken heel donker afstaken tegen- 

 over het zoo mooie witte bloemenkleed. Naderbij komende 

 bleek het mij, dat deze waren afgestorven. Nauwelijks stond 

 ik bij den boom, of met groote vrijheid kwam een pimpelmees, 

 op een afstand van slechts enkele meters van mij verwijderd, 

 den afgestorven tak inspecteeren. In den tijd van een oogen- 

 blik werd een klein gedeelte ontschorst en iets naar binnen 

 gewerkt. Dit werd op andere gedeelten van den afgestorven 

 tak herhaald, terwijl kleine zijtakjes soms geheel werden afge- 

 rukt. Na een poosje verwijderde zich de pimpelmees, zoodat 

 ik ook gelegenheid kreeg, den tak eens nader te bekijken. Het 

 bleek, dat deze tallooze larven van den pruimenschorssnuit- 

 kever, (Magdalinus pruni L = Magdalis ruficornis L) her- 

 bergde. 



Waarom de pimpelmees kleine zijtakjes afrukte, werd mij 

 duidelijk, toen ik dit ook deed, want onder aan den voet van 

 het takje bleek een larve te zitten. 



Dat er uit die afgestorven takken heel wat larven zijn be- 

 machtigd, blijkt wel hieruit,' dat o.a. een tak van J^ 10 c.M. 

 omtrek over een lengte van i 25 c.M., zoogoed als geheel 

 was ontschorst. 



Eist, Maart 1920. Th. J. de Vin. 



I 



