I. ZIEKTEN DER GRANEN. 



Tarwesteenbrand. (TiUetia tritici). 



Reeds in Juni kunnen de aangetaste aren herkend worden. 

 Ze zijn langer gerekt dan de gezonde aren (zie plaat VIII fig. l en 

 2). De kleur is min of meer blauwachtig. Bij het afrijj^en van 

 het graan zijn ze gemakkelijker op te merken. Terwijl de gezon- 

 de aren zich buigen, blijven de zieke, doordat ze lichter zijn, 

 meer overeind staan. De kaf j es staan ook verder uiteen, waar- 

 door de brandaar breeder lijkt dan de normale. De brandplanten 

 zijn korter dan de gezonde, zoodat men bij het bezichtigen 

 van het veld niet over het gewas, maar in het gewas moet zien. 

 Typisch is ook, dat de brandaren vatbaarder zijn voor roest 

 dan de gezonde. Tusschen de kafjes van de brandaren bemerkt 

 men heel vaak de geelachtige sporenhoopjes van de roest; 

 evenzoo op de bladeren. 



Gerstesteenbrand. (Ustilago tecta Hordei). 



Deze wordt vaak verward met don gerstestuifbrand, maar 

 een kenmerkend onderscheid is, dat bij den gerstesteenbrand 

 de sporen omsloten blijven door een doorschijnend vlies, bij 

 de stuifbrand niet. De steenbrandaren blijven gewoonlijk eenigs- 

 zins in de bovenste bladscheeden zitten. Kafjes en naalden zijn 

 ook vaak aangetast en de laatste vertoonen dikwijls krommingen, 

 (plaat VIII fig. 3). 



Tarwestuif brand. (Ustilago tritici). 



De stuif brandaren worden zichtbaar tijdens het bloeien der 

 tarwe. De zieke aren hebben weinig ontwikkelde kafjes. De 

 brandsporen komen vrij tusschen de kafjes te liggen en kunnen 

 dus zeer gemakkelijk verstuiven (plaat VlIIfig. 4). Tijdens de keu- 

 ring zijn de stuifbrandaren meestal al verstoven. Er zijn dan 

 nie'ts anders dan kale aarspillen overgebleven. Tegen het rijpen 

 staan deze boven het gewas uit. Door er dan over heen te zien 

 zijn ze gemakkelijk op te merken, vooral wanneer het gewas 

 eenigszins gelegerd is. 



Gerstestuifbrand. (Ustilago nuda Hordei). 



In onderscheid met den gerstesteenbrand, welke welbedek- 

 te brand wordt genoemd, geeft men deze brandsoort wel den 

 naam van naakte brand. Tijdens den bloei der gerst komen 

 de stuifbrandaren uit de bladscheeden te voorschijn. Soms wor- 

 den ze aan den top een tijdje vastgehouden. De kafjes zijn 

 weinig ontwikkeld. Zijn de brandsporen verstoven dan vallen 

 de kafjes, kaf naalden en zij assen van de aar af en blijven er 

 niets dan bijna kale aarspillen over (plaat VIII, fig. 5, 6 en 7). 



