165 



we rondom een zieke bol moeten meenemen. Hiervoor is het 

 noodzakelik te weten in welke richting en met welke snelheid 

 zich de aaltjes in de grond verplaatsen, en om hiervan meer ken^ 

 nis te verzamelen, zijn door mij een aantal proefnemingen 

 verricht, waarvan ik er enkele zal mededelen. 



Uitgaande van een gezond perceel, waarop een partij nar- 

 cissen met enkele zieke bollen is geplant, wordt de grond vanuit 

 deze zieke bollen als centra besmet en het komt er dus op aan 

 de zieke bollen zo vroeg mogelik te herkennen en deze zo 

 spoedig mogelik te verwijderen. Hoe eerder men er bij is, des 

 te minder aarde behoeft men te verplaatsen. In één jaar zag ik 

 de ziekte zich vanuit één punt over een afstand van i 60 c.M. 

 in één richting verspreiden, d.w.z. tot op deze afstand was 

 in de oorspronkelik gezond rondom een zieke bol geplante nar- 

 cissen, nog in het eerste jaar vóór het rooien de ziekte te her- 

 kennen. 



Daar het zeer wel mogelik is, dat een plant kort geleden 

 reeds is besmet, maar de ziekte nog niet zichtbaar is geworden, 

 zal men dus het veiligst doen, wanneer men rondom de duidelik 

 zieke bollen nog minstens één, liefst twee reeksen der schijn- 

 baar gezonde als ziek beschouwt. Men neme dan dit gehele 

 complex, bollen èn aarde, uit de partij weg en brengen dit 

 (zonder morsen!) naar een plaats waar de aaltjes geen schade 

 kunnen doen. Een zéér voorname vraag is, hoe dief men de aarde 

 moet wegnemen en hiervoor is het van groot belang, dat bij 

 zeer veel experimenten telkens weer is gebleken, dat de aaltjes 

 zich schijnbaar bij voorkeur in de allerbovenste grondlagen ophou- 

 den. Hierom is het m.i. voldoende, dat men de aarde tot even 

 onder de zieke bol meeneemt, mits men er zorg voor draagt niet 

 hierbij zand te morsen. De in verband met deze kwestie genomen 

 experimenten hebben vaak zeer interressante resultaten opge- 

 leverd. Eén van deze experimenten hoop ik met behulp van fig. 

 1 (bladz. 166) door een beschrijving, duidelik te kunnen maken. 

 Van vier bedden narcissen : 2 Dubbel van Sion en 2 Sir Watkin, 

 werd van één bed Sion en één bed Watkin telkens één helft 

 geplant op o c.M. diepte en de andere helft op 15 c.M. diepte. 

 Nadat de bollen met aarde waren toegedekt, werd over de 4 

 verschillende percelen een gelijke hoeveelheid infectie-materiaal 

 uitgestrooid. Het volgende voorjaar bleek, dat er van de diep- 

 geplante bollen 6.7 %, respect. 6.7% ziek waren geworden en 

 van de ondiepgeplante 46.7 % respect. 75.7 %. Op elk halfbed 

 waren geplant 210 narcissen en het aantal zieken was diep 

 geplant 13 en 13, ondiep geplant 97 en 159. Nog meer van 

 belang waren echter de uitkomsten van de volgende twee bed- 



