186 



in het Weekblad voor Bloembollencultuur van 19 Augustus 1919 

 mededeelde, lag het in m'n bedoeling om aan de daar beschreven 

 ketel een thermoregulator te doen aanbrengen, en dank zij de 

 welwillende medewerking van de Heer Ingenieur der Licht- 

 fabrieken te Leiden, is dit volkomen geslaagd. De moeilikheid 

 was, dat een bepaalde temperatuur (110°- 111° F.) gedurende een 

 tijd, die samenhangt met de dikte van den bol (van 1 — 4 uren), 

 moet inwerken op de zieke bollen. Deze temperatuur moet niet 

 alleen gedurende de behandeling constant blijven, maar ook in 

 de gehele massa bollen zoveel mogelik gelijk zijn. Alle bollen 

 moeten aan dezelfde temperatuur worden blootgesteld, daar 



anders aan de ene kant een deel der hollen te veel krijgt en hier- 

 door waardeloos wordt, terwijl daarentegen in een ander deel 

 de aaltjes niet worden gedood. 



Het ligt voor de hand, dat aan deze eisen des te moeiliker is 

 te voldoen, al naar de hoeveelheid tegelijk te behandelen bollen 

 groter wordt, tenzij we over een zéér grote hoeveelheid cir- 

 culerend water van een constante temperatuur beschikken. 

 Een dichte opeenhoping van een groot aantal bollen zal echter 

 ook hierin zoveel weerstand aan de watercirculatie bieden, 

 dat het ook in dit geval aanbeveling zal verdienen om de te 

 behandelen bollen in niet al te grote, dunne, gemakkelik door- 

 latende zakken ofni anden in dit circuleroïide water to jilaatsen. 



