EEN ONGEWOON GEVAL VAN AANTASTING 

 DOOR MEELDAUW. 



Prof. FiscHER deelt in de „Schweizerische Obst- und Garten- 

 bau-Zeitung" (1919, pag. 314) een interessant geval mede van 

 een aantasting van Prunus Laurocerasus, de laurierkers, door 

 een meeldauwzwam {Podosphaera oxyacanthae var. iridactyla). 



In normale omstandigheden is de laurierkers niet vatbaar 

 voor meeldauw: verschillende andere Prunus-i^oorten worden 

 door de genoemde zwam aangetast, op Prunus Laurocerasus 

 was zij echter nog niet waargenomen. Nu bevinden zich in den 

 botanischen tuin te Bern eenige struiken van deze soort; in 

 den winter van 1918 — -19 hadden deze veel van vorst te lijden 

 gehad. Zij werden daarom het volgend jaar sterk teruggesnoeid 

 en vormden toen nieuwe scheuten, die nog midden in den zomer 

 hun ontwikkeling niet hadden afgesloten en tot in Augustus en 

 September nog teere, lichtgroene bladeren vertoonden. In het 

 begin van September werd nu opgemerkt, dat bij vele takken 

 de jongste bladeren min of meer verbogen en ingerold waren, 

 daarbij vaak abnormaal klein; de onderzijde was met een witten 

 schimmel bedekt. De lager geplaatste bladeren waren niet of 

 slechts weinig aangetast. Bij nader onderzoek werden ook de 

 kleine donkere peritheciën gevonden, waardoor de zwam met 

 zekerheid te determineeren was. De verklaring, die prof. Fischer 

 van het ongewone verschijnsel geeft en die inderdaad ook zeer 

 waarschijnlijk klinkt, is deze: Onder normale omstandigheden 

 heeft Prunus Laurocerasus in den tijd, dat de meeldauw op andere 

 Prunus-Qoovten optreedt, reeds geheel ontwikkelde, harde blade- 

 ren, die blijkbaar ontoegankelijk zijn voor de infectie. Hier echter 

 waren tijdens de ontwikkeling van de zwa-m op andere Prunus- 

 soorten, aan de laurierkers nog jonge weeke bladeren aanwezig, 

 die blijkbaar vatbaar waren. Met andere woorden, men heeft 

 hier te maken met een inheemschen parasiet, die tengevolge van 

 het opschuiven van het vatbare stadium eener voedsterplant, 

 welke normaliter de infectie ontgaat, deze thans heeft weten 

 aan te tasten. Prof. Fischer acht de mogelijkheid niet uitge- 

 sloten, dat de zwam, nu zij eenmaal op dezen nieuwen waard 

 vasten voet gekregen heeft, zich daarop zal weten te handhaven; 



