219 



mij ook, dat de ziekte op de halve akkertjes, waar het besmette 

 loof niet was afgesneden maar bespoten, eerder terugkeerde 

 dan op die halve akkertjes, waar het besmette loof tot den 

 grond toe was afgesneden: iets wat zich wel laat begrijpen, 

 want door het afsnijden van het besmette loof tot aan den 

 grond toe worden alle ziektekiemen weggenomen, wat geenszins 

 volledig het geval kan zijn bij de bespuiting van het loof met 

 Bordeauxsche pap; want Ie. blijven er ook bij de best uit- 

 uitge voerde bespuiting toch altijd wel plekken van de bladeren 

 over, waarop zich geen opgedroogde pap bevindt, waar de 

 conidiën dus kunnen kiemen en waar de kiemdraad het blad kan 

 infecteeren, en 2e. blijven in de bespoten bladeren de öosporen 

 over, die later oorzaak kunnen worden van het opnieuw optreden 

 der ziekte. 



Maar een akker, waarvan het loof na het eerste optreden 

 der ziekte is afgesneden, blijft — - met name in vochtige warme 

 zomers — toch niet geheel vrij van de ziekte. Immers de conidiën, 

 die besmetting veroorzaken, kunnen van andere schorzeneeren- 

 akkers of wel van wilde planten komen overwaaien. En het is 

 niet raadzaam, voor de tweede maal, midden in den zomer, 

 het loof af te snijden; nog minder zou dat straffeloos voor de 

 derde maal kunnen geschieden. Immers na de afsnijding van 

 het loof in 't midden of in de tweede helft van den zomer kan 

 het nieuw ontstane loof niet meer of althans niet vroeg genoeg 

 meer tot volle ontwikkeling komen. 



Daarom kwam ik tot de conclusie, dat de beste behandeling van 

 de schorzeneeren tegen „witte roest" de volgende zou moeten zijn. 

 Als de ziekte zich begint te vertoonen, snij de men het loof tot 

 den grond toe af. Het afgesneden loof werpe men 't liefst op een 

 hoop doode twijgen of ander droog materiaal en verbrande alles 

 te zamen; heeft men daartoe geen gelegenheid, dan brenge 

 men het in een diepen kuil, in lagen afwisselend met ongebluschte 

 kalk. Treedt na dat afsnijden van het loof de ziekte weer op 

 in het nieuw gevormde loof, dan bespuite men het gewas met 

 Bordeauxsche pap, al naar het noodig is, één of twee maal. 



Dat dit de beste methode van bestrijding is, bleek mij toen ik 

 op mijn proefveldje een akker met schorzeneeren in drie gelijke 

 perceelen verdeelde, en verder als volgt te werk ging. Op perceel 

 I sneed ik bij 't optreden der ziekte het loof tot den grond toe 

 af, maar voerde geen bespuitingen uit ; op perceel II bespoot ik 

 het gewas dadelijk bij het optreden der ziekte en vervolgens nog 

 twee maal in denzelfden zomer ; op perceel III sneed ik het aan- 

 getaste loof dadelijk af, terwijl ik later in den zomer het opnieuw 

 gevormde loof tweemaal besproeide met Bordeauxsche pap. Ik 



