»2 



gevormd aan de uitloopers van deze, iets bijzonders te zien. 

 En ook bij nauwkeuriger onderzoek was in geen dezer planten 

 iets van aaltjes te vinden. Blijkbaar hadden de aaltjes hunne 

 parasitaire leefwijze in de aardbeiplanten opgegeven en waren 

 zij in den grond gaan leven van resten van organische stoffen. 

 Voorzoover mij bekend, heeft trouwens het parasitair optreden 

 van Aphelenchus Fragariae Riiz. Bos en Aphelenchus Ormerodis 

 Ritz. Bos slechts nu en dan, onder nog volkomen onbekende 

 voorwaarden plaats. — 



Proeven omtrent „moeheid van den bodem" voor bepaalde 

 gewassen. 



Gedurende de 14 jaren, dat ik het bedoelde proefveldje in 

 gebruik had, werden daar door mij proeven genomen omtrent 

 de zoogenaamde „moeheid" van den bodem voor bepaalde 

 gewassen en omtrent het al of niet optreden van parasitaire 

 plantenziekten ten gevolge van de onafgebroken voortgezette 

 teelt van hetzelfde gewas ojd denzelfden bodem. 



Het herhaaldelijk geconstateerde feit van het mii^lukken van 

 den oogst op terreinen, waar langeren of korteren tijd achtereen 

 een bepaald gewas werd geteeld, heeft aanleiding gegeven tot 

 verschillende onderzoekingen en vooral tot verschillende be- 

 schouwingen. 



In sommige gevallen is gebleken, dat de mislukking van een 

 gewas op gronden, waar dit gewas meerdere jaren achtereen of 

 althans met onvoldoenden tusschentijd verbouwd werd, moest 

 worden geweten aan de vermeerdering van parasieten in den 

 bodem. Gronden, waar meerdere jaren achtereen suikerbieten 

 worden verbouwd, worden vaak „hietenmoe'' ; er groeien geene 

 gezonde bietenplanten meer, en het gewicht zoowel als het 

 suikergehalte der geoogste suikerwortelen wordt zeer gering. 

 Aanvankelijk werd de bietenmoeheid toegeschreven aan uit- 

 putting van den grond door de te vaak herhaalde teelt van het 

 zelf de gewas (bieten), dat telkens weer dezelfde voedende stoffen 

 uit den grond haalt (bij de biet vooral kali). Zoo beschouwden 

 landbouwscheikundigen en practici de bietenmoeheid van een 

 akker eenvoudig als kaliarmoede. Maar Julius Kühn toonde 

 aan dat men bietenmoeden grond niet weer voor de teelt van 

 suikerbieten geschikt kan maken door hem eene extra kali- 

 bemesting toe te dienen ; dit was de reden dat hij verder naa.r de 

 invloeden bleef zoeken, die de bietenmoeheid in 't aanzijn 

 zouden kunnen roepen, tot hij ten slotte aantoonde dat deze 

 bietenmoeheid wordt veroorzaakt doordat de grond besmet is 

 met zoogenaamde „bietenaaltjes" {Heterodera Schachtii). Teelt 



