38 , 



dat de grond goed nat werd gehouden. Ik trachtte dit te berei- 

 ken, door den grond flink met dierlijken mest te bemesten en 

 daardoor te maken, dat hij het water goed vasthield. Verder 

 begoot ik mijn roggeakkertje duchtig drie malen per week, n.1. 

 eiken Maandag, Woensdag en Vrijdag, behalve op dagen. 

 waarop het sterk regende. Met deze begietingen werd begonnen 

 in 't voorjaar, zoodra de bovenaardsche deelen der roggeplantjes 

 begonnen zich verder te ontwikkelen, en daarmee werd door- 

 gegaan tot overal op den akker de gekiemde moederkoren- 

 korrels hunne kopjes boven den grond vertoonden. De rogge- 

 planten werden niet van bovenop gegoten, maar het water werd 

 zooveel mogelijk tusschen de rijen in aangebracht, zoodat ik 

 alleen de voeten der roggeplanten raakte, en den bodem nat 

 maakte. 



In 't algemeen worden de ascosporen uit de peritheciën der 

 kopjes van de ontkiemde moederkorenkorrels uitgestooten in 

 den bloeitijd der rogge. Geraakt zoodanige ascospore in een bloem 

 eener roggeplant, dan dringt de kiembuis de bloem binnen, en 

 er vormt zich aan den voet van het vruchtbeginsel een zwam- 

 weefsel, dat zich tot een weekachtige massa (Sphacelia genaamd) 

 ontwikkelt, waarop zich een talloos aantal conidiën vormen, die 

 zich bevinden in eene zoete, kleverige vloeistof, welke troebel 

 ziet van al de conidiën. Deze vloeibare massa is onder den naam 

 van „honigdauAv" bekend, en komt in droppels tusschen de 

 kafjes der aren te voorschijn. 



De conidiën, welke in den honigdauw aanwezig zijn, kunnen 

 dadelijk ontkiemen, en doen zij dit in eene roggebloem, dan 

 besmetten zij ook weer deze. Heeft zich honigdauw ergens in 

 een roggebloem gevormd, dan druppelt deze naar beneden en 

 besmet de daar aanwezige bloemen, voorzoover deze nog in 

 een zoodanig tijdperk verkeeren, dat zij geschikt zijn om te 

 worden besmet. Ook de wind, die de aren tegen elkaar aan- 

 slingert, brengt de besmetting over van de eene aar naar de 

 andere. Verder kunnen wind- en regenvlagen honigdauw over 

 grootere afstanden verbreiden; ten slotte brengen vliegen en 

 bijen, die op het zoete vocht afkomen, hier honigdauw en daar- 

 mede de besmetting op andere, later zich ontwikkelende bloe- 

 men over. 



Hoe langer het duurt, dat er op een roggeveld nog bloemen tot 

 ontwikkeling komen, of — zooals men het uitdrukt, hoe on- 

 gelijkmatiger zoo'n veld afbloeit — , hoe meer kans er dus is, 

 dat er nog vele bloemen worden besmet, m.a.w. dat er steeds 

 meer moederkoren komt: want de honigdauw is de voorlooper 

 van de moederkorenkorrel. 



