89 



Hoe nu die ongelijkmatigheid van het af bloeien te bevorderen ' 

 Ik heb dit verkregen door tijdig in het najaar de roggekorrels 

 uit te poten en om de drie opgekomen plantjes er in Januari 

 een uit te trekken en op de plaats daarvan op nieuw een korrel 

 te leggen. De uit de 't laatst gelegde korrels opgekomen planten 

 kwamen gemiddeld tien tot veertien dagen later in bloei dan die, 

 welke zich uit de in 't najaar gelegde korrels ontwikkelden. 

 Op deze wijze werd de periode, waarin er voor besmetting door 

 honigdauw vatbare roggebloesems aanwezig waren, aanmerkelijk 

 verlengd. 



Verder trachtte ik nog ongelijkmatigheid in het af bloeien te 

 krijgen door op sommige plaatsen van mijn roggeveldje de vrij 

 dicht te veld staande rogge met een stok neer te buigen, waardoor 

 op kunstmatige wijze het graan tot ..legeren" werd gebracht. 

 Ook deze handelwijze bleek de gelijkmatigheid van het af bloeien 

 te verminderen. 



Het resultaat van mijne proefnemingen was, dat in 72 procent 

 van de op het veldje aanwezige aren moederkorenkorrels aan- 

 wezig waren; in sommige 1, in andere 2, 3, 4 of 5 stuks, in 

 enkele meer, tot 10 en 12 stuks toe, gemiddeld 2 a 3 stuks per 

 aar. Sommige van de kunstmatig gelegerde roggehalmen droegen 

 zeer kleine aren met weinig ontwikkelde korrels ; in deze aren 

 waren ook de moederkorenkorrels zeer klein gebleven. 



Het blijkt dus mogelijk, vrij veel moederkoren te telen door 

 moederkorenkorrels tusschen de rogge uit te zaaien, mits 

 men den grond flink vochtig houdt en het afbloeien van de rogge 

 ongelijkmatig doet plaatsgrijpen: Ie door tusschen de in 't najaar 

 uitgezaaide roggekorrels er nog eens weer in den wdnter andere 

 te zaaien en 2e. door op kunstmatige wijze het gewas tot „legeren" 

 te brengen. — 



Proeven omtrent den overgang van het moederkoren der rogge 

 op andere grassen. 



Het is bekend, dat ook bij andere granen dan rogge (tarwe, 

 gerst, haver) een enkele maal moederkoren voorkomt, en 

 dat dit insgelijks met verschillende soorten van grassen het 

 geval is. 



't Is echter de vraag, of men dan altijd met de gewone Clavi- 

 ceps purpurea Tul., die de rogge aantast, te doen heeft, dan 

 wel met verwante soorten. 



Frank („Die Krankheiten der Pflanzen", II, 2te Aufl. bl. 

 474) vermeldt naast Claviceps purpurea Tul, nog vier andere 

 soorten van Claviceps, n.1. Ie Cl. microcephala- Tul., die zijne 

 sklerotiën zou vormen op Phragmitis communis, misschien ook 



